Meer nummers van Teoman
Beschrijving
Producent: Teoman
Mengingenieur: Mehmet Cem Ünal
Opnametechnicus: Mehmet Cem Ünal
Fotograaf: Muhsin Akgün
Productiecoördinator: Orkun Tunç
Productiecoördinator: Funda Sanlıman
Componist: Erik Satie
Tekstschrijver: Fazlı Teoman Yakupoğlu
Arrangeur: Safa Handem
Songtekst en vertaling
Origineel
Katlanmak için hayata ve yaşadığımız çağa hezeyanlı şarkılar dinlerim ben demişti.
Onları dinlemiştik.
Otelin otuz ikinci katının balkonundan aşağı bakmıştık.
İntiharı romantize etmiştik.
Tanıştığımıza sevindim demişti. Tipim değilsin aslında ama kibar birisin.
O hoşuma gitti.
Minibarı bitirdik. Bir sürü sigara içtik.
Devreye girmiş yangın alarmı. Adamın biri geldi. Dedik: "Neyse cezası yarın öderiz. "
Kız: "Hadi gel. " dedi.
"Oda servisini suistimal edelim biraz da.
" "Tamam. " dedim.
Gece üçte viskiyle lazanya söyledik.
İçtik, yedik.
Beğenmedi. Dedi ki: "Parmesanı az, fesleğeni fazla bunun.
" "Böyle devam edelim ama sevişmeyelim. " dedi. "Olur. " dedim.
"Benim için fark etmez.
" "Bir sürü hayalim vardı. " dedi. "Ama bende iş yok.
Belki olurlardı, belki de olmazlardı. Ama böyle de hiç olmaz diye düşünmezdim.
Gençtim ve düşüp duruyordum aşk tuzağına. Sadakatimi satıyordum bazen. Alan yoktu.
Vurmasaydım kendimi erkeklere ya da bir gün alışverişe, bir gün grup sekse belki gerçek olurdu o zaman. O zaman zaten olmasaydı da olurdu. "
Çenem açıldı.
"Benim de. " dedim.
"Delikler olmasaydı ruhumda anlardım belki o zaman. "
İnsanlar neye ne der, ne düşünür, neyi sever bilmezdim belki ama neyin var değeri bilirdim.
Seyretmeseydim bu kadar yakından her şeyi, kendimi o zaman anlardım belki.
Kanın pompalanmasını, damarlarını, kapakçıkları hissederdim.
Şeytan doldurmasaydı içimi kullanışsız bir et parçasından hallice olurdum o zaman.
Belki.
Belki ürperirdim bir yağmurun sabahına. Dudaklarım buruşurdu. Ait olurdum bir yere.
Bir parça olurdu elimde hayattan.
Bir şeyi severdim belki.
Ama atışını bile duymuyor kalbimin kendisi.
Ve bir bakıyorum dere taşmış.
Eğer her şey farklı olsaydı yemek değil, gölge arayan bir köpek olurdum.
En azından böyle hiç olmaz diye düşünmezdim.
O zaman kırmızı reçeteler, hastane koğuşları da olmazdı belki.
Şimdi vardığım yerde sefalet var.
Anlıyorum.
Hayat başka yerde.
"Sus. " dedi. "Amma konuştun. Kararttın içimi.
Seviş benimle. " dedi.
Duş alışının seslerine uyandım.
Çıktı. "Kahve içelim mi? " dedim.
"Boş ver. " dedi. Gitti.
Bir iki kere rastladım ona orada burada.
Dedim: "Bende kalmış kolyen, küpen filan.
" "Ara sıra bak onlara. " dedi. "Belki hatırlarsın beni. "
Hatırlıyorum onu bazen.
Viski ve lazanya.
Parmesanı az, fesleğeni fazla.
Nederlandse vertaling
Hij zei: "Om het leven en de tijd waarin we leven te verdragen, luister ik naar ijlende liedjes."
Wij hebben naar hen geluisterd.
We keken naar beneden vanaf het balkon van de tweeëndertigste verdieping van het hotel.
We romantiseerden zelfmoord.
Hij zei: leuk je te ontmoeten. Je bent niet echt mijn type, maar je bent een aardig persoon.
Ik vond het leuk.
We hebben de minibar afgemaakt. Wij rookten veel sigaretten.
Brandalarm geactiveerd. Er kwam een man. We zeiden: "Hoe dan ook, we zullen de boete morgen betalen."
Het meisje zei: "Kom op."
‘Laten we de roomservice een beetje misbruiken.
" "Oké. ' zei ik.
We bestelden om drie uur 's ochtends lasagne met whisky.
Wij dronken en aten.
Ik vond het niet leuk. Hij zei: "Deze bevat minder Parmezaanse kaas en meer basilicum.
'Laten we zo doorgaan, maar laten we de liefde niet bedrijven. "zei hij. "Oké." zei ik.
"Het maakt mij niet uit.
""Ik had veel dromen. "zei hij. ‘Maar ik heb geen baan.
Misschien zouden ze dat doen, misschien niet. Maar ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren.
Ik was jong en ik bleef in de val van de liefde trappen. Soms verkocht ik mijn loyaliteit. Er was geen ruimte.
Als ik mezelf niet had geslagen met mannen, of de ene dag niet had gewinkeld, of de andere dag geen groepsseks had gehad, zou het toen misschien wel zijn uitgekomen. Dan was het sowieso niet gebeurd. "
Mijn mond viel open.
‘Ik ook,’ zei ik.
"Als er geen gaten in mijn ziel waren, zou ik het misschien begrijpen."
Misschien wist ik niet wat mensen zeiden, wat ze dachten, wat ze leuk vonden, maar ik wist de waarde van wat ik had.
Als ik alles niet zo goed had bekeken, had ik mezelf toen misschien begrepen.
Ik voelde het bloed pompen, de aderen, de kleppen.
Als de duivel mij niet had vervuld, zou ik niets meer zijn geweest dan een nutteloos stuk vlees.
Misschien.
Misschien zou ik rillen als het regende. Mijn lippen zouden rimpelen. Ik zou ergens thuishoren.
Ik zou een stukje leven in mijn hand hebben.
Misschien wil ik wel iets.
Maar mijn hart zelf kan het kloppen niet eens horen.
En dan zie ik dat de beek overstroomde.
Als alles anders zou zijn, zou ik een hond zijn die op zoek is naar schaduw en niet naar voedsel.
Ik had tenminste nooit gedacht dat dit zou gebeuren.
Dan zouden er misschien geen rode recepten of ziekenhuisafdelingen zijn.
Er is ellende waar ik nu ben.
Ik begrijp.
Het leven is elders.
'Hou je mond,' zei hij. 'Je praatte zo veel. Je gaf me een somber gevoel.
Bedrijf de liefde met mij. "zei hij.
Ik werd wakker van het geluid van hem terwijl hij aan het douchen was.
Uitvoer. "Zullen we koffie drinken?" zei ik.
'Maakt niet uit,' zei hij. Weg.
Ik kwam hem hier en daar een paar keer tegen.
Ik zei: "Ik heb je ketting, oorbellen, enz.
'Kijk er af en toe naar. "zei hij. 'Misschien herinner je je mij nog.'
Ik herinner me hem soms.
Whisky en lasagne.
Minder Parmezaanse kaas, meer basilicum.