Meer nummers van Umberto Tozzi
Meer nummers van RAF
Beschrijving
Producent: Gianluca Tozzi
Componist: Giancarlo Bigazzi
Tekstschrijver: Umberto Tozzi
Tekstschrijver: Raffaele Riefoli
Songtekst en vertaling
Origineel
Noi che siamo gente di pianura, navigatori e spettri di città.
Il mare ci fa sempre un po' paura, per quelli di noi di troppa libertà.
Eppure abbiamo il sale nei capelli, del mare abbiamo le profondità.
Le donne in freddo avvolte negli scialli, aspettano che cosa non si sa.
Gente di mare, che se ne va.
Dove gli pare, ma dove non sa.
Gente che muore di nostalgia.
Ma quando torna dopo un giorno muore, per la voglia di andar via.
Gente di mare, quando ci fermiamo sulla riva.
Che se ne va, lo sguardo all'orizzonte se ne va.
Se ne va, portandoci i pensieri alla deriva.
Per quelli di noi di troppa libertà.
Gente di mare, che se ne va.
Dove gli pare, ma dove non sa.
Gente con sala, che non c'è più.
Gente lontana che porta nel cuore, questo grande fratello blu.
Al di là del mare, c'è qualcuno che, c'è qualcuno che non sa, che se ne va.
Gente di mare, che se ne va.
Che se ne va, dove gli pare, ma dove non sa.
Noi prigionieri in queste grandi città.
Viviamo il futuro e di oggi e di ieri, inchiodati dalla realtà.
E la gente di mare
Grazie!
Nederlandse vertaling
Wij, mensen van de vlakten, navigators en stadsgeesten.
De zee maakt ons altijd een beetje bang, voor degenen onder ons die te veel vrijheid hebben.
Toch hebben we zout in ons haar, we hebben de diepten van de zee.
De vrouwen in de kou, gewikkeld in sjaals, wachten op wat onbekend is.
Zeevarenden, die vertrekken.
Waar hij wil, maar waar hij niet weet.
Mensen die sterven van nostalgie.
Maar als hij een dag later terugkeert, sterft hij en wil hij vertrekken.
Zeevarenden, als we aan de kust stoppen.
Dat gaat weg, de blik op de horizon verdwijnt.
Hij gaat weg en laat onze gedachten op drift raken.
Voor degenen onder ons met te veel vrijheid.
Zeevarenden, die vertrekken.
Waar hij wil, maar waar hij niet weet.
Mensen met ruimte, die niet meer bestaat.
Verre mensen die deze grote blauwe broer in hun hart dragen.
Aan de overkant van de zee is er iemand die, er is iemand die het niet weet, die vertrekt.
Zeevarenden, die vertrekken.
Die gaat waar hij wil, maar waar hij niet weet.
Wij gevangenen in deze grote steden.
We leven de toekomst van vandaag en gisteren, genageld door de realiteit.
En de zeevarenden
Bedankt!