Meer nummers van Gverilla
Beschrijving
Componist: Wojciech Olejarz
Componist: Mateusz Kochaniec
Tekstschrijver: Wojciech Olejarz
Tekstschrijver: Mateusz Kochaniec
Songtekst en vertaling
Origineel
Witam strach, kiedy dzwonisz.
Nie chcę odpowiadać, kiedy śnię.
Wczoraj miałem głowę, ale dzisiaj nie odbiorę, bo nie chcę płonąć wstydem, kiedy jutro znajdę się.
Zgubiłem się tyle razy, że nawet bez mapy ogarniam tę drogę.
Pytały mnie tyle razy, czy pamiętam, co mi mówiły wieczorem. Pamiętam zarys twarzy.
Daj okulary, bo światło boli.
Ludzie zmieniają kolory jak kameleony. Wokół neony co świecą jak dawniej. Tylko to mi pozostało.
W deszczu odbicia zawsze mnie przyjmie, wypuści z objęć rano.
Piszą, żebym wpadł na after, żebym został na noc. Głos rozsądku dawno już powiedział dobranoc.
Witam strach, kiedy dzwonisz.
Nie chcę odpowiadać, kiedy śnię.
Wczoraj miałem głowę, ale dzisiaj nie odbiorę, bo nie chcę płonąć wstydem, kiedy jutro znajdę się.
Co widzisz na mojej twarzy, jak nie zmieniam miny, gdy jadę przez miasto?
Otagowane witryny i drinki wylane za to, co wygasło.
Może to pora ogarnąć, że w tym życiu nic nie dostaniesz za darmo. Może się pora ogarnąć. Może się pora ogarnąć.
Może wyłączę telefon na tydzień. Wtedy mnie spróbuj zapytać, czy żyję.
Zabukuję bilet, ucieknę na chwilę, zanim się do reszty poryję.
Pora zmienić perspektywę, bo już nic nie widzę.
Gdy oczy przysłania mi ciemne szkło, a życie chce więcej tej niewyspy. Tak mi trudno zagrzać miejsce przez to serce zimne.
Wciąż próbuję poczuć więcej, ale marznę przy mnie. Wybuduję sobie zamek na bezludnej wyspie.
Jeśli chcesz, to przyleć. Razem będzie dziwniej.
Nederlandse vertaling
Hallo angst als je belt.
Ik wil geen antwoord geven als ik droom.
Ik had mijn hoofd gisteren, maar ik ga het vandaag niet oppakken, want ik wil niet branden van schaamte als ik het morgen tegenkom.
Ik ben zo vaak verdwaald dat ik zelfs zonder kaart de weg kan vinden.
Ze vroegen me zo vaak of ik me herinnerde wat ze me die avond vertelden. Ik herinner me de contouren van het gezicht.
Geef me je bril, het licht doet pijn.
Mensen veranderen van kleur als kameleons. Er zijn neonlichten in de buurt, die schijnen zoals vroeger. Dit is alles wat ik nog heb.
In de regen van reflectie zal hij me altijd verwelkomen en me 's morgens laten gaan.
Ze schrijven om naar de afterparty te komen en te blijven overnachten. De stem van de rede heeft al lang goedenacht gezegd.
Hallo angst als je belt.
Ik wil geen antwoord geven als ik droom.
Ik had mijn hoofd gisteren, maar ik ga het vandaag niet oppakken, want ik wil niet branden van schaamte als ik het morgen tegenkom.
Wat zie je op mijn gezicht als ik mijn uitdrukking niet verander terwijl ik door de stad rijd?
Getagde sites en gemorste drankjes voor wat was verlopen.
Misschien is het tijd om te beseffen dat je in dit leven niets gratis krijgt. Misschien is het tijd om er overheen te komen. Misschien is het tijd om er overheen te komen.
Misschien zet ik mijn telefoon een week uit. Probeer me dan te vragen of ik nog leef.
Ik boek een kaartje en ontsnap even voordat ik me laat meeslepen.
Het is tijd om mijn perspectief te veranderen, want ik kan niets meer zien.
Als mijn ogen bedekt zijn met donker glas en het leven meer van dit insulaire karakter wil. Het is zo moeilijk voor mij om deze plek op te warmen vanwege dit koude hart.
Ik blijf proberen meer te voelen, maar ik bevries naast je. Ik ga voor mezelf een kasteel bouwen op een onbewoond eiland.
Als je wilt, kom dan. Samen zal het vreemder zijn.