Meer nummers van Claver Gold
Beschrijving
Producent: Gian Flores
Componist: Gian Maria Flores
Tekstschrijver: Daycol Emidio Orsini
Songtekst en vertaling
Origineel
Il mio corpo nello spazio. C'era il mio corpo nello spazio.
Oscillava e dondolava, dondolava ed oscillava.
Il paziente sembra lucido. Nessun delirio. Ripeto, nessun delirio.
Abbiamo chiesto l'aiuto a Dio per intercedere al nostro male.
Con gli occhi fissi verso l'oblio ci siamo detti va bene uguale.
Ogni saluto sembra un addio dalla corsia di quell'ospedale.
Dentro quel bagno piangevo anch'io, era il miracolo di Natale.
Poi quanta strada abbiam fatto, sempre di corsa, noi mano nella mano. Pronti a saltare lontano, senza rincorsa, noi muti sul divano.
Poi quel silenzio ci è entrato dentro, come veleno tra queste vene.
Non tira vento stanotte in centro, l'unico antidoto è stare insieme.
Perché ci vuole il coraggio di un pazzo a mettere al mondo un figlio in un mondo sempre in ritardo.
Suonano i clacson, ci han derubato di ogni secondo.
Non trovo neanche il tempo di amarti, quello di scrivere o di pensare.
Ma questa vita è da dedicarti, spero tu mi possa perdonare.
Il mondo va veloce.
Quante volte ti ho detto ti amo ma sottovoce.
Sorridiamo schiacciati dal peso di questa croce.
Poi balliamo dei mobili e scalzi sopra la riva della vertigine soggettiva.
Sai quante volte ho sprecato il tempo in paranoia sopra uno schermo?
La sensazione illusoria di movimento è come cadere da fermo.
Posso cantarti la nostra storia o raccontarti una fiaba sul mare, una di quelle che si ammemorano.
Scusa ma non ti riesco a cullare. E adesso ballo da solo nel mio silenzio, fragile capogiro.
Labile viaggio verso l'immenso, poi mi addormento sul tuo respiro.
Oggi mi sono svegliato grande, forte di mille disavventure.
Grande abbastanza per certe domande, forse altrettanto per certe paure.
Poi mi ricordo le notti per strada, la fame, la bava e la pioggia cadeva.
Mio padre urlava e mia madre piangeva, poi mia sorella mi sorrideva.
Sai quanto contano i primi anni, alcune frasi son cicatrici.
Meglio sorridere da distanti o vivere altri istanti infelici.
Il mondo va veloce.
Quante volte ti ho detto ti amo ma sottovoce.
Sorridiamo schiacciati dal peso di questa croce.
Poi balliamo dei mobili e scalzi sopra la riva della vertigine soggettiva.
Nederlandse vertaling
Mijn lichaam in de ruimte. Daar was mijn lichaam in de ruimte.
Het zwaaide en zwaaide, zwaaide en zwaaide.
De patiënt lijkt helder. Geen delirium. Ik herhaal: geen waanvoorstellingen.
We vroegen God om hulp om voor ons kwaad te bemiddelen.
Met onze ogen gericht op de vergetelheid zeiden we tegen elkaar: oké.
Elke begroeting voelt als een afscheid van die ziekenhuisafdeling.
In die badkamer huilde ik ook, het was het kerstwonder.
Hoe ver we dan zijn gekomen, altijd rennend, hand in hand. Klaar om ver weg te springen, zonder aanloop, liggen we stil op de bank.
Toen kwam die stilte bij ons binnen, als vergif tussen deze aderen.
Er staat geen wind in het centrum vanavond, het enige tegengif is samen zijn.
Omdat er de moed van een gek voor nodig is om een kind op de wereld te zetten in een wereld die altijd te laat komt.
De hoorns klinken, ze hebben ons elke seconde beroofd.
Ik vind niet eens de tijd om van je te houden, te schrijven of na te denken.
Maar dit leven moet aan jou worden opgedragen, ik hoop dat je mij kunt vergeven.
De wereld beweegt snel.
Hoe vaak heb ik je niet gezegd dat ik van je hou, maar dan fluisterend.
We glimlachen verpletterd door het gewicht van dit kruis.
Dan dansen we op meubels en op blote voeten op de oever van subjectieve duizeligheid.
Weet je hoe vaak ik tijd heb verspild in paranoia aan een scherm?
Het illusoire gevoel van beweging is als vallen uit rust.
Ik kan ons verhaal voor je zingen of je een sprookje vertellen over de zee, een sprookje dat je je nog herinnert.
Sorry, maar ik kan je niet rocken. En nu dans ik alleen in mijn stilte, fragiele duizeligheid.
Labiele reis naar het immense, dan val ik in slaap op jouw adem.
Vandaag werd ik geweldig wakker, sterk van duizend tegenslagen.
Groot genoeg voor bepaalde vragen, misschien wel net zo groot voor bepaalde angsten.
Dan herinner ik me de nachten op straat, de honger, het kwijlen en de vallende regen.
Mijn vader schreeuwde en mijn moeder huilde, en toen glimlachte mijn zus naar me.
Je weet hoe belangrijk de eerste jaren zijn, sommige zinnen zijn littekens.
Het is beter om van een afstand te glimlachen of andere ongelukkige momenten te ervaren.
De wereld beweegt snel.
Hoe vaak heb ik je niet gezegd dat ik van je hou, maar dan fluisterend.
We glimlachen verpletterd door het gewicht van dit kruis.
Dan dansen we op meubels en op blote voeten op de oever van subjectieve duizeligheid.