Meer nummers van Louis Villain
Beschrijving
Componist: Filip Diesendorf-Krause
Componist: Jan Kobiałka
Tekstschrijver: Filip Diesendorf-Krause
Songtekst en vertaling
Origineel
Tęsknię za tym tanim winem, które gdzieś na Emilinie tam razem z tobą piłem.
Nie liczyło się kto co ma ile. Wyryłem na ławce imię i polecieliśmy w ślinę.
Coś jak w jedną stronę bilet i nieważne było dokąd, tylko żeby chwytać chwile.
Często w nocy się włóczyłem, nie patrzyłem na godzinę. We krwi miałem z dwa promile.
To ten dzieciak, który siedzi we mnie, nie wyrośnie.
To ten dzieciak, który chciałby zostać kiedyś ojcem. Ja uciekałem oknem i kręciłem się po Polsce.
Wiązałem z kimś nadzieje, potem ledwo koniec z końcem.
W sercu miesza mi się lato z zimą i próbuję to wykrzyczeć, ale coś jak pan tomimou.
I mimo tego, że tu chwilę nas nie było, jak czekacie no to kocham, a jak nie to szlag w tą miłość.
Czarne chmury, które wiszą nad tym miastem. Pewne rzeczy, o których tylko ty wiesz.
Znów zamykam oczy, ale znów nie zasnę. Czekam na to, kiedy w końcu spadnie deszcz.
Robię krok w tył, potem dwa w przód. To jedna z tych chwil, kiedy nie trzeba słów.
Czasem brakuje sił i brakuje tchu. Robimy, potem robimy.
Mam trzydzieści dwa lata, więc życie przede mną. Te trzydzieści dwa lata, które odcisnęły piętno, wiesz.
Setki rzeczy, które zamiotłem pod dywan. Dobrze jest o nich pamiętać, ale nie rozpamiętywać.
Więc dzień za dniem, dzień za dniem. Może dlatego pamiętam te lata jak przez mgłę.
Lecz to już nie te czasy, gdy wypchany kietem skun, ale w sercu klasyk jak wtedy, gdy leciał PZ Noon. Niepewne jutro i niepewna praca.
Upijam się wódką i rano mam kaca. Znowu mi smutno i znowu nie wracam.
Czy to za późno, by mówić przepraszam? Wszystko, co dałem światu, teraz wraca do mnie.
Miłość, gniew, wiesz, teraz wraca do mnie.
I może starą Corsę zmieniłem na nowe Porsche, ale za nic nie zamieniłbym tamtych wspomnień. Czarne chmury, które wiszą nad tym miastem.
Pewne rzeczy, o których tylko ty wiesz. Znów zamykam oczy, ale znów nie zasnę.
Czekam na to, kiedy w końcu spadnie deszcz. Robię krok w tył, potem dwa w przód.
To jedna z tych chwil, kiedy nie trzeba słów. Czasem brakuje sił i brakuje tchu.
Robimy, potem robimy.
Nederlandse vertaling
Ik mis die goedkope wijn die ik met jou ergens in Emilino dronk.
Het maakte niet uit wie hoeveel had. Ik kerfde de naam op de bank en we vlogen in het speeksel.
Zoiets als een enkeltje en het maakte niet uit waarheen, gewoon om de momenten vast te leggen.
Ik dwaalde 's nachts vaak rond en keek niet op de tijd. Ik had ongeveer twee promille in mijn bloed.
Het is het kind in mij dat niet volwassen zal worden.
Dit is het kind dat ooit vader wil worden. Ik ontsnapte door het raam en dwaalde door Polen.
Ik had hoop op iemand, maar toen kon ik nauwelijks rondkomen.
Mijn hart mengt zomer en winter en ik probeer het uit te schreeuwen, maar het is net als meneer Tomimou.
En ook al zijn we hier al een tijdje niet meer, als je wacht, hou ik van je, en als je dat niet doet, verdom dan deze liefde.
Zwarte wolken hangen boven deze stad. Sommige dingen weet alleen jij.
Ik sluit mijn ogen weer, maar ik val niet meer in slaap. Ik wacht tot de regen eindelijk valt.
Ik doe een stap terug en dan twee stappen vooruit. Dit is een van die momenten waarop er geen woorden nodig zijn.
Soms heb je geen kracht en ben je buiten adem. Wij doen het, dan doen wij het.
Ik ben tweeëndertig jaar oud, dus ik heb een leven voor me. Die tweeëndertig jaar die hun sporen hebben nagelaten, weet je.
Honderden dingen heb ik onder het tapijt geveegd. Het is goed om ze te herinneren, maar er niet bij stil te staan.
Dus dag na dag, dag na dag. Misschien herinner ik me die jaren daarom vaag.
Maar dit zijn niet langer de tijden waarin het een stinkdier was, gevuld met uitrusting, maar een klassieker in hart en nieren, zoals toen de PZ Noon vloog. Onzekere morgen en onzeker werk.
Ik word dronken van wodka en 's ochtends heb ik een kater. Ik ben weer verdrietig en ik kom niet meer terug.
Is het te laat om sorry te zeggen? Alles wat ik aan de wereld heb gegeven, komt nu bij mij terug.
De liefde, de woede, weet je, het komt nu bij mij terug.
En misschien heb ik de oude Corsa vervangen door een nieuwe Porsche, maar ik zou die herinneringen voor niets willen inruilen. Zwarte wolken hangen boven deze stad.
Sommige dingen weet alleen jij. Ik sluit mijn ogen weer, maar ik val niet meer in slaap.
Ik wacht tot de regen eindelijk valt. Ik doe een stap terug en dan twee stappen vooruit.
Dit is een van die momenten waarop er geen woorden nodig zijn. Soms heb je geen kracht en ben je buiten adem.
Wij doen het, dan doen wij het.