Meer nummers van Nelah
Meer nummers van nefrea
Meer nummers van Gmeniu
Beschrijving
Mixer: demo
Songtekst en vertaling
Origineel
Miasto mokre znowu w deszczu.
Podwójne wizje, cienie wierzchusów. Zgniłe myśli wciąż mieszają ton.
Bezwzględny przeciwnik wody zmienia front. Ej, ogród pod nogami łamie stopy.
Wieczny ból w sobie mam. Ciągle mało nam nie dosyć.
Obróżnia formułę, atakuje z każdej strony. Robi to koparko wokoło wszystkie nasze domy.
Przyjemności ostatecznie są już bezsensowne. Bezmózgich ludzi idzie wyczuć przez ich głupią mowę.
Broniących rzeczy, które są już kurwa nieistotne. Nie mam czasu na to. Muszę uzdrowić mą głowę.
Dziś obietnice są na palec, a ostatecznie i tak utną ci głowę.
Ciężko się żyje w wiecznym szale.
Ty gniew dobija cię z każdej ze stron.
Pośród burzy krople deszczu. Na me skórze odbijają echo.
Na karku odcinek z dna nawałniczego.
Niemym krzyk lawiruje pośród ścian. Ciągle krzyczę, ale nikt mnie nie usłyszy.
W butach coraz więcej wody nabiera się.
To powoli ogarniam, zatapiamy lęk.
Zatapiamy.
Zatapiamy się.
Nederlandse vertaling
De stad is weer nat van de regen.
Dubbele visioenen, schaduwen van de bergen. Rotte gedachten vermengen nog steeds de toon.
De meedogenloze vijand van het water verandert het front. Hé, de tuin onder je voeten breekt je voeten.
Ik heb eeuwige pijn in mij. Wij kunnen er nog steeds geen genoeg van krijgen.
Het tart de formule en valt van alle kanten aan. Graafmachines doen dit rondom onze huizen.
Plezier is uiteindelijk zinloos. Hersenloze mensen zijn te herkennen aan hun domme uitspraken.
Dingen verdedigen die niet langer verdomd belangrijk zijn. Ik heb hier geen tijd voor. Ik moet mijn hoofd genezen.
Tegenwoordig worden beloftes met de vinger gedaan, en uiteindelijk zullen ze je hoofd toch afsnijden.
Het is moeilijk om in voortdurende waanzin te leven.
Jij, woede doodt je aan alle kanten.
Regendruppels midden in de storm. Ze echoën op mijn huid.
Aan de achterkant van de nek zit een gedeelte van de stormbodem.
Een stille schreeuw stroomt door de muren. Ik blijf schreeuwen, maar niemand zal me horen.
Er stroomt steeds meer water in de schoenen.
Ik krijg het langzaam onder de knie, we overstemmen de angst.
Wij zinken.
Wij zijn aan het zinken.