Meer nummers van El Chojin
Meer nummers van AMBKOR
Beschrijving
Producent: Hamza Al-Jaziri
Componist: Oscar de la Torre Galán
Componist: Juan Francisco Prieto Sánchez
Componist: Domingo Antonio Edjang Moreno
Componist: Javier Diaz Rodríguez
Tekstschrijver: Oscar de la Torre Galán
Tekstschrijver: Juan Francisco Prieto Sánchez
Tekstschrijver: Domingo Antonio Edjang Moreno
Tekstschrijver: Javier Diaz Rodríguez
Songtekst en vertaling
Origineel
Club 4.
Lo bueno tarda en volver y tú no.
¡Yo!
Como que no se acaba nunca, si casi no importa, la vida le saca punta, respuesta, pregunta.
Problemas diminutos a millares son serios y no quedan minutos pa' apagar los incendios, pa' pagar las cuentas, pa' agarrar la manguera y sofocar las deudas, pa' contarte un cuento sin final sangriento ni agua pal' sediento, ni siquiera pa' llevarle a buen puerto.
Ni la orilla se divisa a lo lejos, que la luz va escondiendo su rastro y la arena con la que tapar los fuegos cae entre mis dedos porque ya no doy abasto.
La alegría es un resto en mi rostro, la tensión deja un loco en mi gesto, los pies por arde el tiesto, metal de regusto y el foco se propaga cuando prende un nuevo arbusto.
Y la chispa eras tú, la hipoteca y el horario, las hojas que no vi del calendario, la charla vacía que me decía que perdía las horas y te enamoras y se vuelve rutinario.
Y aquella sangría que nos hacíamos, la falta de salario, que nunca ganaría al solitario, que ya todos los días serían treces y martes, apagando pequeños fuegos por todas partes.
Problemas diminutos a millares son serios.
Treces y martes.
Ya no doy abasto.
Pequeños fuegos por todas partes.
Ahí veo un fuego, ahí otro fuego, corro a apagar el primero y surge uno nuevo. Yo tenía un plan, pero es que hay fuego y no llego.
Necesito siempre más tiempo y no puedo.
Necesito siempre más tiempo y lo invierto en sofocar todo el rato incendios pequeños.
No son muy grandes, pero es que hay cientos de ellos.
Y eso es extraño, porque es que pienso que creo que ahora prefiero un fuego grande, de esos que te indican a qué debes enfrentarte. Llámame
Nerón, con mi lira grito: «Arde».
Cuando el fuego es uno, sabes dónde hay que centrarse.
Es más fácil quemarse con pequeños fuegos por todas partes, porque están y no parecen importantes, porque apagas uno y nadie te aplaude, porque como si tu esfuerzo no bastase.
Alguien que me aclare cómo se hace pa' que paren de extenderse más, va.
Nacen y se expanden como si alguien se esforzase en castigarme más y más.
Basta, ya no me importa, dejo que arda, que el pasado se haga paz con esas llamas, que mi yo de antaño se consuma y nazca mi alma nueva donde le plazca. Y das y das y das, pero todos te piden más y más y más.
Solo quiero tranquilidad, quietud y paz. Y ahora resulta que es mental, no es un lugar.
El cuerpo del rey vikingo en la balsa, el arquero prende la flecha y la lanza, la parábola que dibuja en el aire y el fin. Pequeños fuegos por todas partes.
Que la mitad de fuegos están en la mente, que se vencen con los pies descalzos y mirando al frente.
Eso lo sé desde que entré tente, traigo un tente en pie de qué se siente cuando ser valiente ya no es suficiente, cuando apagas uno y aprende el siguiente y ni ausente o fuerte puedes detenerle y dejas que te queme lentamente.
Vente a verme, porque hay abrazos que alejan la muerte, porque hay caricias que me han dado suerte.
Hablo de aceptar la verdad de repente, hablo de que hay nos que son nos para siempre, hablo de que el tiempo no lo cura todo, hablo de estar solo rodeao' de gente, hablo de estar loco y roto y sentirse con otros como si tu rostro fuera transparente. Te juro que no puedo a veces, son demasiadas redes para este pez.
Todo saldrá bien cuando lo empieces, pero ¿cómo acaba el caso si todos son jueces?
Sé que quieres saltar, pero no debes. Sé que quieres volar, pero no puedes.
Mi consejo es andar hasta donde ves y apagar con tus pasos los revés.
Dime algo que no sepa de amigos, de deudas, de noches sin ella, de tragos amargos, botellas, de estar hecho mierda y tener que salir a cantar cual estrella y llorar al llegar de pena, porque hay otro fuego que apagar de cena.
Supongo que al final lo que me llena es seguir estando en pie a pesar de lo que quema.
Pero todos te piden más y más y más.
Cuando ser valiente ya no es suficiente.
A pesar de lo que quema.
Pequeños fuegos por todas partes.
Mírame, he sobrevivido al 2020 apagando fuegos, de treinta en treinta, tocado, pero no hundido.
Sigo pa'lante, en mi pecho llevo un cora que por poco no lo cuenta.
Déjame volver al nido para volver a volar como ese loco que aún se atreve a soñarlo todo. Con el mar, con amar, con el viento.
No tengo nada que perder, solo tiempo.
Y miento cuando cuento que estoy entero y tengo tanto dentro, que solo quiero que sepas que la vida es un juego, que las heridas de las almas cicatrizan en el ego.
Hoy tengo que pararme y escucharme, cuidar de no quemarme si todo arde, darte arte, ayudarte, que no veas los barrotes, sino cómo liberarte.
Hey, menuda conquista, ojalá seas tan feliz como parece en el Insta. No se trata de ganarse la vida, sino de vivirla.
Jugar a hundir la flota no es hundirla. ¿Y de qué le sirve la boca al amordazado?
Sofocar el incendio y seguir encadenado.
Queremos cosas que brillan en vez de luz, pero para las estrellas, el fugaz eres tú. Si sientes frío, habla conmigo.
Deja que mis raps te hagan de abrigo.
Yo aprendí a escribir silencios cuando le dije adiós a mi mejor amigo.
Que te sirva de cura para el alma, que te mande un mensaje como el karma.
Esas llamas te recuerdan quién eres, que nadie te convierta en el dinero que debes.
Nederlandse vertaling
Clubje 4.
Goede dingen hebben tijd nodig om terug te komen, en dat doe jij niet.
I!
Alsof het nooit eindigt, het maakt bijna niet uit, het leven geeft het een voorsprong, antwoorden, vragen.
De duizenden kleine problemen zijn ernstig en er zijn geen minuten meer om de branden te blussen, de rekeningen te betalen, de slang te pakken en de schulden te verstikken, om je een verhaal te vertellen zonder een bloedig einde of water voor de dorstigen, zelfs niet om het tot een goed einde te brengen.
In de verte is zelfs de kust niet meer te zien, het licht verbergt zijn spoor en het zand waarmee ik de vuren moet bedekken valt tussen mijn vingers omdat ik het niet meer aankan.
De vreugde is een residu op mijn gezicht, de spanning laat een waanzin achter in mijn gebaar, mijn voeten omdat de pot brandt, metaal met een nasmaak en de gloeilamp verspreidt zich wanneer hij een nieuwe struik verlicht.
En de vonk was jij, de hypotheek en het schema, de pagina's die ik niet op de kalender zag, het lege praatje dat me vertelde dat ik de uren aan het verspillen was en jij wordt verliefd en het wordt routine.
En die bloeding die we veroorzaakten, het gebrek aan salaris, dat de eenzamen nooit zou kunnen overtuigen, dat elke dag nu dertien en dinsdag zou zijn, waardoor overal kleine brandjes werden geblust.
Kleine problemen in de duizenden zijn ernstig.
Dertiende en dinsdag.
Ik kan het niet meer aan.
Overal kleine brandjes.
Daar zie ik een vuur, daar nog een vuur, ik ren om de eerste te blussen en er ontstaat een nieuwe. Ik had een plan, maar er is brand en ik haal het niet.
Ik heb altijd meer tijd nodig en dat kan ik niet.
Ik heb altijd meer tijd nodig en die investeer ik voortdurend in het blussen van kleine brandjes.
Ze zijn niet erg groot, maar er zijn er honderden.
En dat is vreemd, want ik denk dat ik nu de voorkeur geef aan een groot vuur, het soort dat je vertelt waar je mee te maken krijgt. bel mij
Nero, met mijn lier roep ik: "Brand."
Als er één brand is, weet je waar je je op moet concentreren.
Het is gemakkelijker om overal brandwonden op te lopen, omdat ze er zijn en niet belangrijk lijken, omdat je er één blust en niemand je applaudisseert, alsof je inspanning niet genoeg is.
Kan iemand mij uitleggen hoe ik kan voorkomen dat ze zich verder verspreiden, alstublieft.
Ze ontstaan en breiden zich uit alsof iemand mij steeds meer probeert te straffen.
Genoeg, het kan me niet meer schelen, ik laat het branden, laat het verleden vrede sluiten met die vlammen, laat mijn oude zelf verteren en mijn nieuwe ziel geboren worden waar het maar wil. En je geeft en geeft en geeft, maar iedereen vraagt je om steeds meer en meer.
Ik wil gewoon rust, stilte en vrede. En nu blijkt dat het mentaal is, het is geen plek.
Het lichaam van de Vikingkoning op het vlot, de boogschutter steekt de pijl aan en speert hem, de parabool die de lucht in trekt en het uiteinde. Overal kleine brandjes.
Die helft van de branden zit in de geest, die met blote voeten en vooruitkijken overwonnen worden.
Ik weet dat ik sinds ik in tente ben gekomen, het gevoel heb hoe het voelt als dapper zijn niet langer genoeg is, als je het ene uitschakelt en het volgende leert en noch afwezig noch sterk, kun je het stoppen en je het langzaam laten branden.
Kom naar mij toe, want er zijn knuffels die de dood op afstand houden, omdat er liefkozingen zijn die mij geluk hebben gebracht.
Ik heb het over het plotseling accepteren van de waarheid, ik heb het over het feit dat wij voor altijd zijn, ik heb het over de tijd die niet alles geneest, ik heb het over alleen zijn omringd door mensen, ik heb het over gek en gebroken zijn en met anderen voelen alsof je gezicht transparant is. Ik zweer dat ik dat soms niet kan, er zijn te veel netten voor deze vis.
Alles komt goed als je eraan begint, maar hoe eindigt de zaak als iedereen rechter is?
Ik weet dat je wilt springen, maar dat moet je niet doen. Ik weet dat je wilt vliegen, maar dat kan niet.
Mijn advies is om zo ver te lopen als je ziet en de tegenslagen met je stappen te compenseren.
Vertel me iets wat ik niet weet over vrienden, over schulden, over nachten zonder haar, over bittere drankjes, flessen, over in de stront zitten en naar buiten moeten gaan en zingen als een ster en huilen als je thuiskomt van verdriet, want er is weer een vuurtje om te blussen voor het avondeten.
Ik denk dat wat mij uiteindelijk vervult, blijft staan, ondanks wat brandt.
Maar iedereen vraagt je om steeds meer en meer.
Wanneer moedig zijn niet langer genoeg is.
Ondanks wat het brandt.
Overal kleine brandjes.
Kijk naar mij, ik heb 2020 overleefd door branden te blussen, dertig tegelijk, aangeraakt, maar niet gezonken.
Ik ga door, in mijn borst draag ik een hart dat het bijna niet vertelde.
Laat mij terugkeren naar het nest om weer te vliegen als die gekke man die nog alles durft te dromen. Met de zee, met liefde, met de wind.
Ik heb niets te verliezen, alleen tijd.
En ik lieg als ik zeg dat ik heel ben en dat ik zoveel in me heb, dat ik je gewoon wil laten weten dat het leven een spel is, dat de wonden van de zielen genezen in het ego.
Vandaag moet ik stoppen en naar mezelf luisteren, ervoor zorgen dat ik niet verbrand als alles brandt, je kunst geven, je helpen, zodat je de tralies niet ziet, maar hoe je jezelf kunt bevrijden.
Hé, wat een verovering, ik hoop dat je net zo gelukkig bent als je lijkt op Insta. Het gaat niet om het maken van een leven, maar om het leven ervan.
Spelen om de vloot tot zinken te brengen is niet het tot zinken brengen van de vloot. En wat heb je aan de mond van de geknevelde man?
Doof het vuur en blijf geketend.
We willen dingen die schijnen in plaats van licht, maar voor de sterren ben jij degene die schiet. Als je het koud hebt, praat dan met me.
Laat mijn raps je beschutten.
Ik leerde stiltes schrijven als ik afscheid nam van mijn beste vriendin.
Moge het dienen als genezing voor je ziel, moge het je een boodschap als karma sturen.
Die vlammen herinneren je aan wie je bent, laat niemand je het geld geven dat je schuldig bent.