Meer nummers van Andrés Suárez
Beschrijving
Akoestische gitaar: Andrés Suarez
Piano, zang: Andrés Suárez
Gitaar: David Soler
Pedal Steel-gitaar: David Soler
Meester: Frank Arkwright
Bas, toetsenborden: Ricky Falkner
Producent: Ricky Falkner
Mengingenieur: Santos Berrocal
Ingenieur: Sergi Bautista
Drums: Xavi Molero
Schrijver: Andrés Suárez
Schrijver: Carlos José Montado Cruz
Songtekst en vertaling
Origineel
No me dejes ir, no me dejes despertar.
Lo último que oí en la suite vistas al mar, lejos de Madrid, en su pueblo donde siempre llueve.
16 de abril, desvistiéndome la edad, solo dije sí, aun sabiendo que detrás de ese caminar, su marido la esperaba en casa. Y ahí se va.
Brindemos por su ausencia en una nube azul y yo me vuelva loco para siempre.
Y abrígate, te veo temblar, habla tu piel, tu alma no más. ¿Qué más te da?
¿Qué te perdió?
Sé que volverás a irte.
Ni camino, ni Santiago, ni mis ganas de verano por morderte, ni a la habitación quinientos diecisiete. Regresó y yo no quise molestar.
Y nada más, solo viste una canción.
Ella se llevó el calor y ahora que siempre es invierno, me pregunto cuánto tiempo hasta hacerla despertar.
Abrígate, te veo temblar, habla tu piel, tu alma no más.
¿Qué más te da?
¿Qué te perdió?
Sé que volverás a irte, sé que volverás a herirme, pero todo valdrá la pena si en vez de hoguera arde tu espalda y me mientes otra vez y susurras: "No te vayas, abrázame".
Voy a llorar, no puedo ver cuando te vas.
Y abrígate, te veo temblar, habla tu piel, tu alma no más, solo mi bien.
Cuídate y ya sé que volverás a herirme, sé que volverás a irte.
Nederlandse vertaling
Laat me niet gaan, laat me niet wakker worden.
Het laatste wat ik hoorde was in de suite met zeezicht, ver van Madrid, in de stad waar het altijd regent.
Op 16 april, terwijl ik mijn leeftijd uitkleedde, zei ik gewoon ja, zelfs wetende dat haar man achter die wandeling thuis op haar wachtte. En daar gaat het.
Laten we proosten op zijn afwezigheid op een blauwe wolk en ik zal voor altijd gek worden.
En wikkel jezelf in, ik zie je trillen, je huid spreekt, je ziel niet meer. Wat levert het je nog meer op?
Wat heeft jou verloren?
Ik weet dat je weer weggaat.
Noch ik loop, noch Santiago, noch mijn zomerse verlangen om je te bijten, noch naar kamer vijfhonderdzeventien. Hij kwam terug en ik wilde hem niet lastig vallen.
En verder niets, je zag gewoon een liedje.
Ze nam de hitte op en nu het altijd winter is, vraag ik me af hoe lang het duurt voordat ik haar wakker maak.
Wikkel jezelf in, ik zie je trillen, je huid spreekt, niets meer dan je ziel.
Wat levert het je nog meer op?
Wat heeft jou verloren?
Ik weet dat je weer weggaat, ik weet dat je me weer pijn zult doen, maar het zal het allemaal waard zijn als je rug brandt in plaats van een vreugdevuur en je weer tegen me liegt en fluistert: "Ga niet weg, knuffel me."
Ik ga huilen, ik kan niet zien wanneer je weggaat.
En wikkel jezelf in, ik zie je trillen, je huid spreekt, je ziel niet meer, alleen mijn bestwil.
Zorg goed voor jezelf en ik weet dat je me weer pijn zult doen, ik weet dat je weer weggaat.