Meer nummers van Khoi Vu
Beschrijving
Componist: Quách Thanh Duy
Tekstschrijver: Quách Thanh Duy
Songtekst en vertaling
Origineel
Khi cơn mưa quay về nơi đây, mang theo bao tháng ngày năm ấy, mình đã luôn kề vai, mình đã luôn tươi cười.
Ta băng qua chặng đường buồn vui, và dẫu biết vẫn sẽ có muôn vàn tiếc nuối, thì cũng sẽ đến một ngày. . .
mà ta phải nói ra lời tạm biệt.
Dẫu biết những nỗi buồn đã khiến ta thở dài, vì thời gian sẽ chẳng lưu luyến quay lại, hãy cứ nhớ rằng phút giây này, mình đã mỉm cười vậy thôi!
Và đã đến lúc thước phim dài cũng nên dừng lại, để cho nó ngủ vùi trong ký ức.
Sau khi hành trình này kết thúc, mình cứ nắm thật chặt tay nhau, mình đi về thôi.
Đã có lúc ta thật cô đơn, bây giờ thấy nhớ những phút giây gần nhau hơn.
Thật giống như nhà, thật giống như là một giấc mơ.
Dẫu vẫn biết khi mình rời đi, sẽ khó giấu nước mắt lăn dài trên mi, thì ta vẫn phải chấp nhận rằng, rằng ta phải nói tạm biệt mà thôi!
Dẫu biết những nỗi buồn đã khiến ta thở dài, vì thời gian sẽ chẳng lưu luyến quay lại, hãy cứ nhớ rằng phút giây này, mình đã mỉm cười vậy thôi.
Và đã đến lúc thước phim dài cũng nên dừng lại, để cho nó ngủ vùi trong ký ức.
Sau khi hành trình này kết thúc, mình cứ nắm thật chặt tay nhau, mình đi về thôi.
Đi về, đi về, nắm tay nhau mình đi về. Đi về, đi về, nắm tay nhau mình đi về.
Đi về, đi về, nắm tay nhau mình đi về. Đi về, đi về thôi!
Đừng quên nhau, dù chỉ một giây thôi, để nỗi nhớ được tràn vào mắt mãi.
Dù chân trời kia rất xa, nhưng ngàn con đường vẫn sẽ chờ đợi ta.
Dẫu biết những nỗi buồn đã khiến ta thở dài, vì thời gian sẽ chẳng lưu luyến quay lại, hãy cứ nhớ rằng phút giây này, mình đã mỉm cười vậy thôi.
Và đã đến lúc thước phim dài cũng nên dừng lại, để khoảnh khắc ngủ vùi trong ký ức.
Sau khi hành trình này kết thúc, mình cứ nắm thật chặt tay nhau.
Đã đến lúc thước phim dài cũng nên dừng lại, để cho nó ngủ vùi trong ký ức.
Sau khi hành trình này kết thúc, mình cứ nắm thật chặt tay nhau. . .
mình đi về thôi!
Nederlandse vertaling
Toen de regen hier terugkeerde en al die dagen en jaren met zich meebracht, stond ik altijd aan je zijde, ik glimlachte altijd.
We maken een reis van verdriet en vreugde door, en ook al weten we dat er nog steeds talloze spijt zal zijn, er zal een dag komen. . .
dat we afscheid moeten nemen.
Ook al weet ik dat het verdriet me doet zuchten, omdat de tijd nooit meer terugkomt, onthoud dan dat ik op dit moment alleen maar glimlachte!
En het is tijd dat de lange film stopt en in de herinnering blijft rusten.
Nadat deze reis is geëindigd, houden we elkaars handen stevig vast en laten we naar huis gaan.
Er was een tijd dat we zo eenzaam waren, nu missen we die momenten samen meer.
Het is als thuis, het is als een droom.
Ook al weten we dat het moeilijk zal zijn om de tranen die over onze ogen rollen te verbergen als we weggaan, toch moeten we accepteren dat we afscheid moeten nemen!
Ook al weet ik dat het verdriet me doet zuchten, omdat de tijd nooit meer terugkomt, onthoud dan dat ik op dit moment alleen maar glimlachte.
En het is tijd dat de lange film stopt en in de herinnering blijft rusten.
Nadat deze reis is geëindigd, houden we elkaars handen stevig vast en laten we naar huis gaan.
Laten we naar huis gaan, laten we naar huis gaan, elkaars hand vasthouden en naar huis gaan. Laten we naar huis gaan, laten we naar huis gaan, elkaars hand vasthouden en naar huis gaan.
Laten we naar huis gaan, laten we naar huis gaan, elkaars hand vasthouden en naar huis gaan. Laten we naar huis gaan, laten we naar huis gaan!
Vergeet elkaar niet, zelfs niet voor een seconde, laat de nostalgie je ogen voor altijd vullen.
Ook al is de horizon heel ver weg, duizenden wegen wachten nog steeds op ons.
Ook al weet ik dat het verdriet me doet zuchten, omdat de tijd nooit meer terugkomt, onthoud dan dat ik op dit moment alleen maar glimlachte.
En het is tijd dat de lange film stopt, zodat het moment in de herinnering blijft sluimeren.
Nadat deze reis was geëindigd, bleven we elkaars handen stevig vasthouden.
Het is tijd dat de lange film stopt en in de herinnering blijft rusten.
Nadat deze reis was geëindigd, bleven we elkaars handen stevig vasthouden. . .
Ik ga gewoon naar huis!