Meer nummers van TROPICO
Beschrijving
Zanger: TROPICO
Producent, componist en tekstschrijver: Davide Petrella
Producent: Simonetta
Componist Tekstschrijver: Davide Simonetta
Songtekst en vertaling
Origineel
Due ragazzi in una macchina si abbracciano, sembra che abbiano capito la velocità, che i ricordi sono multe che si stracciano, tra le stelle e la paura dell'atomica.
Siamo nati dalla luna come minimo e per questo sei sensibile alla gravità. Farsi male per il gusto, per il brivido.
Siamo come pesci in un mare di Lexotan.
Sembra di essere felici solo quando siamo nudi, ma che paura sentirsi a volte come tutti gli altri, come sconosciuti.
Scappare via in una notte infame, ti vorrei abbracciare, ma tu non mi aiuti.
Come due stronzi che si appartengono soli.
E nel mio mare non sei mai, mai tu, quasi blu.
E non ho capito niente, tra le corse, la strada, la musica, magari vuoi un figlio, mentre ancora mi sento un palazzo quando cade giù.
E allora tu dammi un po' di poesia che mi fotte, che magari sto meglio e nei tuoi occhi non ci torno più, che a sparire non sei mai, mai tu, quasi blu.
Quasi blu ti avvicini alla notte, ma hai una luce diversa, resti tu e non la musica, questa vita è una stupida.
Facciamo un patto di sangue, niente pensieri, niente domande, sali solo se la tua città ti vuole grande.
Sembra di essere felici solo quando siamo nudi, ma che paura sentirsi a volte come tutti gli altri, come sconosciuti, che non lo sanno che si appartengono soli.
E nel mio mare non sei mai, mai tu, quasi blu.
E non ho capito niente, tra le corse, la strada, la musica, magari vuoi un figlio, mentre ancora mi sento un palazzo quando cade giù.
E allora tu dammi un po' di poesia che mi fotte, che magari sto meglio e nei tuoi occhi non ci torno più.
E scusa amore, era l'ultima bugia a metà tra noi due, tra noi due.
Tanto poi si dimentica, sono solo parole, alla fine c'hai ragione tu.
Non ho capito niente, dammi un pugno che è passata, che magari sto zitto e nei tuoi occhi non ci torno più, che a sparire non sei mai, mai tu, a sparire non sei mai, mai tu, quasi blu.
Nederlandse vertaling
Twee jongens in een auto omhelzen elkaar, het lijkt erop dat ze snelheid hebben begrepen, dat herinneringen boetes zijn die uit elkaar worden gescheurd, tussen de sterren en de angst voor de atoombom.
Wij zijn op zijn minst geboren vanaf de maan en daarom ben je gevoelig voor de zwaartekracht. Gekwetst worden vanwege de smaak, vanwege de sensatie.
We zijn als vissen in een zee van Lexotan.
Het lijkt alsof we alleen gelukkig zijn als we naakt zijn, maar hoe beangstigend is het om ons soms net als iedereen te voelen, als vreemden.
Als ik wegloop op een beruchte nacht, zou ik je graag willen omhelzen, maar je helpt me niet.
Als twee klootzakken die alleen horen.
En in mijn zee is het nooit, nooit jij, bijna blauw.
En ik begreep niets, tussen het racen, de weg, de muziek, misschien wil je een kind, terwijl ik me nog steeds een gebouw voel als het instort.
Dus geef me een beetje poëzie die me zal neuken, dat ik me misschien beter zal voelen en dat ik nooit meer naar je ogen zal terugkeren, dat het nooit, nooit jij is die verdwijnt, bijna blauw.
Bijna blauw nader je de nacht, maar je hebt een ander licht, je blijft en niet de muziek, dit leven is stom.
Laten we een bloedpact sluiten, geen zorgen, geen vragen, kom alleen ter sprake als jouw stad wil dat je geweldig bent.
Het lijkt alsof we alleen gelukkig zijn als we naakt zijn, maar hoe beangstigend is het om ons soms net als iedereen te voelen, als vreemden, die niet weten dat ze alleen zijn.
En in mijn zee is het nooit, nooit jij, bijna blauw.
En ik begreep niets, tussen het racen, de weg, de muziek, misschien wil je een kind, terwijl ik me nog steeds een gebouw voel als het instort.
Dus geef me een beetje poëzie die me zal neuken, misschien voel ik me beter en zal ik nooit meer teruggaan naar je ogen.
En sorry liefje, het was de laatste leugen halverwege tussen ons tweeën, tussen ons tweeën.
Dan vergeet je het, het zijn maar woorden, uiteindelijk heb je gelijk.
Ik heb niets begrepen, geef me een klap dat het voorbij is, misschien zal ik mijn mond houden en zal ik nooit meer naar je ogen kijken, dat het nooit, nooit jij is die verdwijnt, het is nooit, nooit jij die verdwijnt, bijna blauw.