Meer nummers van LUNARIA
Beschrijving
Uitgebracht op: 30-01-2026
Songtekst en vertaling
Origineel
W borze cichym, gdzie mgła się snuje, gdzie rosą świt trawę całuje, stała ona, jeno cień i śpiew.
Złotym warkoczem wiązała mnie, a liści serce drżało w niej, bo nikt nie pyta, bierze swe.
Oj, nie wrócę ja, nie wrócę tam, gdzie ogień gasł, a żar był sam.
Knieja pamięta, ziemia wie, co słowem było, zginie w mgle.
Przyszedł miły z drogi dalekiej, zkurczawą dni, ni sił, ni marzeń.
Rzekł: „Dziewczyno, porzuć żal, czasu nie cofniesz, leć na w dal”.
A ona mówi: „Spójrz mi w oczy, bo prawda boli, a on zły”.
Oj, nie wrócę ja, nie wrócę tam, gdzie noc i dzień doznały kłamstw.
Knieja pamięta, jak ziemia rze, gdy słowo dane w proszek się trze.
Wiatr po polach pieśń rozgłasza.
Nie każda rana się wygasza.
Co raz stracone, straconym trwa, choćbyś tysiąc modlitw znał.
Nie pomoże szept ni znak, gdy wiemy, jak jej brak.
Lepsza cisza, lepszy mrok niż fałszywy wzrok.
Oj, nie wrócę ja, nie wrócę tam, gdzie serce cudze było w nas.
Knieja pamięta, Bóg sam wie, co kłamstwem było, nie skryje się.
A w borze znów zapłonie świt.
Bez niej, bez niego, ale w rytm.
Nederlandse vertaling
In het stille bos, waar de mist wervelt, waar de dauwachtige dageraad het gras kust, stond ze daar, slechts een schaduw en zingend.
Ze bond me vast met een gouden vlecht en haar hart trilde van de bladeren, omdat niemand het vraagt, ze neemt de hare.
Oh, ik kom niet terug, ik ga niet terug naar waar het vuur uitging en de sintels alleen waren.
Knieja herinnert zich, de aarde weet wat het woord was, het zal in de mist verdwijnen.
Een dierbare kwam van ver, na dagen van krampen, zonder kracht of dromen.
Hij zei: "Meisje, geef de spijt op, je kunt de tijd niet terugdraaien, vlieg weg."
En ze zegt: "Kijk me in de ogen, want de waarheid doet pijn en hij is boos."
Oh, ik zal niet teruggaan, ik zal niet teruggaan naar waar dag en nacht leugens leden.
Knieja herinnert zich hoe de aarde rommelt als het gegeven woord tot poeder wordt vermalen.
De wind verspreidt een lied over de velden.
Niet elke wond verdwijnt.
Wat ooit verloren is gegaan, blijft verloren, ook al kende je duizend gebeden.
Een gefluister of een teken zal niet helpen als we weten hoe gebrekkig het is.
Betere stilte, betere duisternis dan vals zicht.
Oh, ik kom niet terug, ik ga niet terug naar waar het hart van iemand anders in ons zat.
Knieja herinnert zich: God weet wat een leugen was, hij zal het niet verbergen.
En de dageraad zal weer branden in het bos.
Zonder haar, zonder hem, maar wel in ritme.