Meer nummers van OTTOBRE
Beschrijving
Producent, mengingenieur, masteringingenieur: Federico Ascari
Producent: Granato
Zangproducent, muziekarrangeur: Alessandro Benzi
Vocale producent: Gianluca Marangon
A en R-coördinator: Andrea della Valle
A en R beheerder, arrangeur: Lussorio Piras
Arrangeur: Gianluca Maragon
Tekstschrijver: Giulia Panza
Songtekst en vertaling
Origineel
Non so più come stai, se fai ancora tardi e fai rumore, svegli tutti, quando torni a casa e sbatti i tacchi.
Se c'è qualcuno che ti regge la testa dopo la festa, quando sei ubriaca, fai sempre una scenata.
Vorrei raccontarti dei miei dubbi, che al lavoro odio tutti.
Ho ancora paura degli horror da sola! E mi manca sentirti ridere dietro la porta.
Mi manca cantare il cielo in una stanza, scambiarci i jeans, farci le foto, fumare l'ultima e uscire al volo.
Qualcuno ci doveva dire che anche Roma ha una fine.
Non so più se lo sei, ho ancora quel post che hai scritto prima di partire.
Se lo leggo un po' mi sento male.
E mi chiedo se c'è qualcuno che corre quando urli perché trovi i ragni, non riesce ad ignorarli.
Vorrei dirti che ho sconfitto la paralisi del sonno, ma ho ancora paura di svegliarmi da sola. E mi manca sentirti ridere dietro la porta.
Mi manca cantare il cielo in una stanza, scambiarci i jeans, farci le foto, fumare l'ultima e uscire al volo.
Qualcuno ci doveva dire che anche Roma ha una fine. E mi manca mangiare male a mezzanotte.
Mi manca tracciarci alla finestra aperta, guardare le vite degli altri, contare i treni per addormentarci.
Qualcuno ci doveva dire che tutto poteva finire!
Poteva finire, poteva finire, poteva finire.
Nederlandse vertaling
Ik weet niet meer hoe het met je gaat, als je nog te laat bent en lawaai maakt, iedereen wakker maakt, wanneer kom je thuis en klik je met je hakken.
Als iemand je hoofd vasthoudt na het feest, als je dronken bent, maak je altijd een scène.
Ik wil je graag vertellen over mijn twijfels, dat ik iedereen op het werk haat.
Ik ben nog steeds bang voor horrorfilms alleen! En ik mis het om je achter de deur te horen lachen.
Ik mis het zingen naar de hemel in een kamer, het uitwisselen van spijkerbroeken, het maken van foto's, het roken van de nieuwste en het snel uitgaan.
Iemand moest ons vertellen dat Rome ook een einde heeft.
Ik weet niet of dat nog zo is, ik heb nog steeds dat bericht dat je schreef voordat je vertrok.
Als ik het een beetje lees, voel ik me slecht.
En ik vraag me af of er iemand is die wegrent als je om spinnen schreeuwt, die niet kan negeren.
Ik zou je willen vertellen dat ik de slaapverlamming heb overwonnen, maar ik ben nog steeds bang om alleen wakker te worden. En ik mis het om je achter de deur te horen lachen.
Ik mis het zingen naar de hemel in een kamer, het uitwisselen van spijkerbroeken, het maken van foto's, het roken van de nieuwste en het snel uitgaan.
Iemand moest ons vertellen dat Rome ook een einde heeft. En ik mis het slechte eten om middernacht.
Ik mis het om ons door het open raam te volgen, naar de levens van andere mensen te kijken, treinen te tellen om in slaap te vallen.
Iemand moest ons vertellen dat aan alles een einde kon komen!
Het had kunnen eindigen, het had kunnen eindigen, het had kunnen eindigen.