Meer nummers van Miguel Campello
Beschrijving
Producent: Miguel Campello
Producent: Josué Ronkio
Producent: Guillermo Quero
Songtekst en vertaling
Origineel
Ya pasaron veinticinco años, como pasaron trescientos meses, como nueve mil y pico días de poesía.
De encontrarte cuando el sol se pierde, musa que solo duermes de día, que soy más del campo que las flores y que el aire que respiras.
Que llegué a Madrid como si fuera, y en mi nave a un extraño planeta.
No sé si habrá oxígeno en este lugar, pero a mí me da igual.
Porque yo soy el astronauta, tengo mi casa en las estrellas.
Me voy contigo donde tú vayas, donde tú quieras.
Que yo te voy a echar de menos mientras siga ya acordándome de ti, de lo lejos de la calle, de lo cerca que se esconde el aire cuando tú no estás.
Se me está llenando el tiempo de maldita soledad, que no tocara llorar, que no tocara reír.
Si no sabes dónde vas, por qué tiras por ahí?
Y hay que vivir como tú quieras y a tu manera.
Y quiero que no llores y quiero que te rías.
Y en la sombra, en tu mirar, y en la sombra de tus ojos, pa' volver a empezar.
Y hay que arar el camino.
Yo te ayudo a sembrar, tú me das sol y agua, y agua pa'l amor y vino, y agua pa'l amor y vino.
Vino, vino, vino y se fue, pero es que vino.
Y el sol en el camino, desde mi norte hasta el sur, y un pedacito de cielo donde se esconde la luz, donde si quiero, me muero.
Y aunque el camino se quede sin luz, y aunque la cuerda se rompa, y aunque quedan sueños que están por cumplir, y aunque la vida sea corta. . .
Y antes del cielo, y antes de darnos la vida, fuimos senderos, fuimos curando las heridas.
Y hay que vivir como tú quieras y a tu manera.
Y quiero que no llores y quiero que te rías.
Y antes farola, y antes del cielo, y antes de darnos la vida, y antes de darnos, fuimos senderos.
Cuando el silencio no pueda verte, los días de la carreta van a llegar.
Mis primos, mis padres, pa' la feria van.
Y que mi niño canta desde muy pequeño, desde que las mentiras no son sueños, desde que las mentiras no son sueños, desde que. . .
Todas las rosas del parque en Triana te las has llevado sin decirme nada.
Me enseñé a vivir por ti y a llorar cuando no estabas.
Traiste de vivir y al final fue lo importante.
Tira pa' adelante, tira pa' adelante, tira pa' atrás.
Se tambalea, está colgado de un hilo y se tambalea.
Si nadie en los suspiros se ahogan las penas, y él piensa que tiene y no tiene nada.
Y tantas calles por andar, tantas cosas por vivir, que yo me he dao' media vuelta, a mí me ha dao', por sonreír.
Ya pasaron veinticinco años, como pasaron trescientos meses, como nueve mil y pico días de poesía.
Nederlandse vertaling
Vijfentwintig jaar zijn verstreken, net zoals driehonderd maanden zijn verstreken, zoals ongeveer negenduizend dagen poëzie.
Om je te vinden als de zon ondergaat, mijmer je dat je alleen overdag slaapt, dat ik meer van het platteland ben dan van de bloemen en de lucht die je inademt.
Dat ik als het ware in Madrid aankwam, en in mijn schip naar een vreemde planeet.
Ik weet niet of er hier zuurstof is, maar dat maakt mij niet uit.
Omdat ik de astronaut ben, heb ik mijn huis in de sterren.
Ik ga met je mee, waar je ook gaat, waar je maar wilt.
Dat ik je zal missen zolang ik je blijf herinneren, hoe ver van de straat, hoe dichtbij de lucht zich verbergt als je er niet bent.
Mijn tijd wordt gevuld met verdomde eenzaamheid, het is geen tijd om te huilen, het is geen tijd om te lachen.
Als je niet weet waar je heen gaat, waarom ga je daar dan heen?
En je moet leven zoals je wilt en op je eigen manier.
En ik wil dat je niet huilt en ik wil dat je lacht.
En in de schaduw, in je blik en in de schaduw van je ogen, om opnieuw te beginnen.
En de weg moet geploegd worden.
Ik help je met zaaien, jij geeft mij zon en water, en water voor liefde en wijn, en water voor liefde en wijn.
Het kwam, het kwam, het kwam en het ging weg, maar het kwam.
En de zon op de weg, van mijn noorden naar het zuiden, en een klein stukje hemel waar het licht zich verbergt, waar ik kan sterven als ik wil.
En hoewel het pad zonder licht blijft, en hoewel het touw breekt, en hoewel er dromen zijn die nog moeten worden vervuld, en hoewel het leven kort is. . .
En voor de hemel, en voordat we ons leven gaven, waren we paden, we waren bezig de wonden te genezen.
En je moet leven zoals je wilt en op je eigen manier.
En ik wil dat je niet huilt en ik wil dat je lacht.
En vóór de straatlantaarn, en vóór de hemel, en voordat we ons leven gaven, en voordat we ons gaven, waren we paden.
Als de stilte je niet kan zien, zullen de dagen van de kar komen.
Mijn neven en nichten, mijn ouders, ze gaan naar de kermis.
En dat mijn kind al zingt sinds hij heel klein was, aangezien leugens geen dromen zijn, aangezien leugens geen dromen zijn, sindsdien. . .
Je hebt alle rozen uit het park in Triana meegenomen zonder mij iets te vertellen.
Ik heb mezelf geleerd voor jou te leven en te huilen als je er niet was.
Je probeerde te leven en uiteindelijk was dat het belangrijkste.
Trek naar voren, trek naar voren, trek terug.
Het wiebelt, het hangt aan een draadje en het wiebelt.
Als niemand zijn verdriet in zijn zuchten verdrinkt, en hij denkt dat hij niets heeft en heeft.
En zoveel straten om te lopen, zoveel dingen om te ervaren, dat ik me heb omgedraaid, het heeft me pijn gedaan, om te glimlachen.
Vijfentwintig jaar zijn verstreken, net zoals driehonderd maanden zijn verstreken, zoals ongeveer negenduizend dagen poëzie.