Meer nummers van El Último De La Fila
Beschrijving
Bas: Antonio Fidel
Mixer, producent: David Tickle
Percussie: Hossam Ramzy
Ingenieur: Ian Cooper
Drums, percussie: Juan Carlos García
Zang: Manolo Garcia
Gitaar, keyboards, producer: Quimi Portet
Componist: Manuel García García-Pérez
Componist: Quimi Portet
Songtekst en vertaling
Origineel
Entras sin llamar, no te esperaba y el azar como una trampa te tendió en mi camino.
Yo nada pedí y presumía de vivir en la contemplación, en el deleite del placer, en la ansiada calma.
Tu boca que es tenue luz, túnel de amor, lodo traidor que me hace resbalar entrelazado a ti.
No quieras más, más no te puedo dar.
Baja el espino, pájaro sol, imploro tu favor, pido protección.
Este antojo anima a mí de mi voluntad.
Golpea en el yunque de mi obsesión, golpea y golpea que forjarás ese metal precioso que es la serenidad.
Tira otra piedra que has de ayudar, piedra sobre piedra he de levantar el dique que frene el frío de tu amor.
Crece, florece, crecido estás, al brote de tus tallos reventarás, árbol de laurel que invierno adormeció.
Tu vana presencia, rosa en el ojal artificial.
Nunca marchites, soplo de ausencia, muero por verte, muero de amor.
Rasga la trama que el aire va soltando la saeta que en blanco y negro me surcan las esquirlas de mi peregar.
Tira otra piedra que has de ayudar, piedra sobre piedra he de levantar el dique que frene el frío de tu amor.
Nederlandse vertaling
Je komt binnen zonder te kloppen, ik had je niet verwacht en het toeval zette je als een val op mijn pad.
Ik vroeg om niets en pochte dat ik in contemplatie leefde, in de verrukking van plezier, in de verlangde rust.
Je mond, die een zwak licht is, een tunnel van liefde, een verraderlijke modder waardoor ik wegglijd, verweven met jou.
Ik wil niet meer, ik kan je niet meer geven.
Leg de doorn neer, zonnevogel, ik smeek je gunst, ik vraag om bescherming.
Dit verlangen bezielt mij van mijn wil.
Sla op het aambeeld van mijn obsessie, sla en sla en je zult dat kostbare metaal smeden dat sereniteit is.
Gooi nog een steen die je moet helpen, steen op steen. Ik moet de dam opwerpen die de kou van jouw liefde tegenhoudt.
Groei, bloei, je bent volwassen, aan de knop van je stengels zul je barsten, laurierboom die in de winter in slaap is gevallen.
Je ijdele aanwezigheid steeg op in het kunstmatige knoopsgat.
Nooit verdorren, adem van afwezigheid, ik wil je graag zien, ik sterf van liefde.
Het verscheurt de plot dat de lucht de pijl loslaat die in zwart en wit de splinters van mijn reis mij kruisen.
Gooi nog een steen die je moet helpen, steen op steen. Ik moet de dam opwerpen die de kou van jouw liefde tegenhoudt.