Meer nummers van El Último De La Fila
Beschrijving
Bas: Antonio Fidel
Mixer, producent: David Tickle
Percussie: Hossam Ramzy
Ingenieur: Ian Cooper
Drums: Juan Carlos Garcia
Zang: Manolo Garcia
Accordeon, toetsenborden: Nacho Lesko
Luit: Pedro Javier González
Gitaar, keyboards, producer: Quimi Portet
Componist: Manuel García García-Pérez
Componist: Quimi Portet
Songtekst en vertaling
Origineel
Saber cosas que nadie sabe.
Errar contigo, mareaditos.
Te trajo el viento y te amé como un niño.
Eso no es gran cosa, pero algo hay que escribir.
Hierbas de Asia, de mil aromas.
Mezclado en ellos aún te espero.
Como un rey de ajedrez, torpe y absurdo, muere otra tarde gris de domingo.
Todo lo que hago es quererte.
Oh, oh.
He perdido el tiempo hundido en la prosa vil.
Improbables y venenos, regresan los mitos de ayer.
Oh, oh.
He perdido el tiempo que pasé lejos de ti.
Mientras cae la lluvia, a la luz de una vela, leo tus viejas cartas, mis viejas canciones.
Sol de invierno suaves, perdidos para siempre.
Risas que murieron con el viento helado.
Vuelve el oscuro animal que hay dentro de mí a pacer en el radiante atún del ayer.
Vuelve la canción que nos hizo enamorar y la noche más arrozil de tus besos.
Déjame oler en tu piel todo aquello que perdí. Oh, oh.
He perdido el tiempo hundido en la prosa vil.
Improbables y venenos, regresan los mitos de ayer. Oh, oh.
He perdido el tiempo que pasé lejos de ti.
Saber cosas que nadie sabe.
Errar contigo, mareaditos.
Prosa vil de la vida, su justificación, que los sueños devorren, locos y libres.
Nederlandse vertaling
Weet dingen die niemand weet.
Fout met jou, duizelig.
De wind bracht jou en ik hield van je als een kind.
Dat is niet erg, maar er moet iets geschreven worden.
Kruiden uit Azië, met duizend aroma's.
Gemengd daarin wacht ik nog steeds op je.
Als een schaakkoning, onhandig en absurd, sterft er weer een grijze zondagmiddag.
Het enige wat ik doe is van je houden.
Uh-oh.
Ik heb mijn tijd verspild door te verdrinken in walgelijk proza.
Onwaarschijnlijk en giftig, de mythen van gisteren keren terug.
Uh-oh.
Ik heb de tijd verspild die ik zonder jou heb doorgebracht.
Terwijl de regen valt, lees ik bij het licht van een kaars je oude brieven, mijn oude liedjes.
Zachte winterzon, voor altijd verloren.
Gelach dat stierf door de ijskoude wind.
Het donkere dier in mij keert terug om te grazen op de stralende tonijn van gisteren.
Het lied dat ons verliefd maakte is terug en de zoetste nacht van je kussen.
Laat me op je huid ruiken wat ik verloren heb. Uh-oh.
Ik heb mijn tijd verspild door te verdrinken in walgelijk proza.
Onwaarschijnlijk en giftig, de mythen van gisteren keren terug. Uh-oh.
Ik heb de tijd verspild die ik zonder jou heb doorgebracht.
Weet dingen die niemand weet.
Fout met jou, duizelig.
Verachtelijk proza van het leven, de rechtvaardiging ervan, laat dromen verslinden, gek en vrij.