Meer nummers van Fiolet
Beschrijving
Componist: Сергій Мартинюк
Componist: Роман Андрухів
Tekstschrijver: Сергій Мартинюк
Songtekst en vertaling
Origineel
Така тендітна, немов цвіт абрикосовий. Я забуваю з тобою про зиму й осені.
Я забуваю з тобою, що ця війна без кінця. Вразних нас весна!
А я, хлопчисько простий з дикого заходу, люблю неначе востаннє та з розуму зведу.
Людині треба людина, а я завжди кудись йду.
Поживемо - побачимо.
Ти знаєш, я не герой зі коми. Поживемо - побачимо.
Поживемо, давай! Шукає теплу щоку твій холодний ніс.
Я забуваю з тобою, що світ - це темний ліс.
Я забуваю з тобою, що спокою гріш ціна. Вразних нас весна.
А я, хлопчисько простий з дикого заходу, люблю неначе востаннє та з розуму зведу.
Людині треба людина, а я завжди кудись йду.
Поживемо - побачимо. Ти знаєш, я не герой зі коми.
Поживемо - побачимо.
Я теж шукав свій маленький рай. Поживемо - побачимо.
Ти усміхаєшся так безборонно.
Поживемо - побачимо. Поживемо.
І не питай, чому правда чужа така мила своя, як під серце ніж?
Як запах випитої зранку наодинці кави.
І ми, немов старі у французькій мелодрамі, в якій герої не знають, чого хочуть. Пробач, пробач!
Я так люблю твою смішну ранкову неохайність.
Перечекати б цей дощ, цю вчорашню крайність.
Я так люблю твій старенький червоний плащ.
Поживемо - побачимо.
Ти знаєш, я не герой зі коми. Поживемо - побачимо.
Я теж шукав свій маленький рай.
Поживемо - побачимо. Ти усміхаєшся так безборонно.
Поживемо - побачимо.
Поживемо.
І не питай, чому правда чужа така мила своя, як під серце ніж?
Nederlandse vertaling
Zo kwetsbaar, als een abrikozenbloesem. Met jou vergeet ik de winter en de herfst.
Ik vergeet met jou dat deze oorlog geen einde kent. De lente zal ons verrassen!
En ik, een eenvoudige jongen uit het wilde westen, heb lief alsof het voor de laatste keer is en maakt me gek.
Een mens heeft een mens nodig, en ik ga altijd ergens heen.
Laten we leven - we zullen zien.
Weet je, ik ben geen comaheld. Laten we leven - we zullen zien.
Laten we leven, kom op! Je koude neus zoekt naar een warme wang.
Ik vergeet met jou dat de wereld een donker bos is.
Ik vergeet met jou dat vrede van onschatbare waarde is. Wij worden verrast door de lente.
En ik, een eenvoudige jongen uit het wilde westen, heb lief alsof het voor de laatste keer is en maakt me gek.
Een mens heeft een mens nodig, en ik ga altijd ergens heen.
Laten we leven - we zullen zien. Weet je, ik ben geen comaheld.
Laten we leven - we zullen zien.
Ik was ook op zoek naar mijn kleine paradijs. Laten we leven - we zullen zien.
Je lacht zo onschuldig.
Laten we leven - we zullen zien. Laten we leven
En vraag niet waarom de waarheid van iemand anders zo zoet is voor de eigen waarheid, als een mes in het hart?
Zoals de geur van koffie die je 's ochtends alleen drinkt.
En we zijn als oude mensen in een Frans melodrama, waarin de personages niet weten wat ze willen. Het spijt me, het spijt me!
Ik hou zoveel van je belachelijke ochtendslordigheid.
Ik zou moeten wachten op deze regen, dit extreme van gisteren.
Ik hou zo veel van je oude rode mantel.
Laten we leven - we zullen zien.
Weet je, ik ben geen comaheld. Laten we leven - we zullen zien.
Ik was ook op zoek naar mijn kleine paradijs.
Laten we leven - we zullen zien. Je lacht zo onschuldig.
Laten we leven - we zullen zien.
Laten we leven
En vraag niet waarom de waarheid van iemand anders zo zoet is voor de eigen waarheid, als een mes in het hart?