Meer nummers van Fiolet
Beschrijving
Componist: Сергій Мартинюк
Tekstschrijver: Сергій Мартнюк
Arrangeur: Артур Данієлян
Songtekst en vertaling
Origineel
Далі тягнуться дні нещирі.
Ти зачекалась в холодній квартирі на дзвінок із того боку, на звичайне знайоме: "Привіт! "
Пишуть кров'ю історію світу, та я складу із душі алфавіту декілька слів, аби ти не забула, ні, що ми були, ми лишили слід.
Ми були, ми лишили слід.
Ми були, ми лишили, були, ми лишили. . .
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки. Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, вір.
Всі при своїх з кочові донестями спішу, немов на Великдень до мами.
Не хочу знати, що буде із нами, ні.
Та ми були, ми лишили слід.
Ми були, ми лишили слід.
Ми були, ми лишили, були, ми лишили. . .
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки. Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, ти вір до останку.
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки.
Хай мене, хай мене! Не забувай головне: вір до останку, ти вір.
Літа молость і сміх крізь сльози змиють все липневі грози.
Ніхто не знав, як нам робити світ.
І будуть бігти, видно, коли все, як в віршах, раз в ніколи.
Привіт, моя нескорена! Привіт.
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки. Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, ти вір до останку.
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки. Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, ти вір до останку.
Хай мене, хай мене те, що вбиває мене, лиш би тобі були м'які світанки.
Хай мене, хай мене!
Не забувай головне: вір до останку, ти вір!
Nederlandse vertaling
Onoprechte dagen duren voort.
Je wachtte in een koud appartement op een telefoontje van de andere kant, op het gebruikelijke bekende: "Hallo!"
Ze schrijven de geschiedenis van de wereld met bloed, maar ik zal vanuit mijn ziel een paar woorden uit het alfabet samenstellen, zodat je niet vergeet, nee, dat we een stempel hebben gedrukt.
Wij waren erbij, we hebben een stempel achtergelaten.
We waren, we vertrokken, we waren, we vertrokken. . .
Laat mij, laat mij zijn wat mij doodt, als je maar een zachte dageraad had. Verlaat mij, verlaat mij!
Vergeet het belangrijkste niet: geloof tot het einde, geloof.
Iedereen slaapt met zijn nomadische reportage, alsof het met Pasen is bij mijn moeder.
Ik wil niet weten wat er met ons zal gebeuren, nee.
Maar dat waren we wel, we hebben een stempel achtergelaten.
Wij waren erbij, we hebben een stempel achtergelaten.
We waren, we vertrokken, we waren, we vertrokken. . .
Laat mij, laat mij zijn wat mij doodt, als je maar een zachte dageraad had. Verlaat mij, verlaat mij!
Vergeet het belangrijkste niet: geloof tot het laatst, je gelooft tot het laatst.
Laat mij, laat mij zijn wat mij doodt, als je maar een zachte dageraad had.
Verlaat mij, verlaat mij! Vergeet het belangrijkste niet: geloof tot het einde, jij gelooft.
Zomermelk en gelach door tranen zullen worden weggespoeld door onweersbuien in juli.
Niemand wist hoe hij de wereld moest maken.
En ze zullen rennen, zoals je kunt zien, als alles, zoals in gedichten, af en toe gebeurt.
Hallo, mijn onoverwinnelijke! Groeten.
Laat mij, laat mij zijn wat mij doodt, als je maar een zachte dageraad had. Verlaat mij, verlaat mij!
Vergeet het belangrijkste niet: geloof tot het laatst, je gelooft tot het laatst.
Laat mij, laat mij zijn wat mij doodt, als je maar een zachte dageraad had. Verlaat mij, verlaat mij!
Vergeet het belangrijkste niet: geloof tot het laatst, je gelooft tot het laatst.
Laat mij, laat mij zijn wat mij doodt, als je maar een zachte dageraad had.
Verlaat mij, verlaat mij!
Vergeet het belangrijkste niet: geloof tot het einde, jij gelooft!