Meer nummers van Adèle & Robin
Beschrijving
Bijbehorende Uitvoerder: Adèle & Robin
Tekstschrijver, componist: Adèle Couvert
Tekstschrijver, componist: Robin Douady
Tekstschrijver: Kobalt
Producent: Leo Chatelier
Mengingenieur, masteringingenieur: Damien Bolo
Mixingingenieur, Masteringingenieur: Spectrum Studio
Songtekst en vertaling
Origineel
Le jour se lève, je l'ai pas vu venir sur une nuit qui ne veut pas finir.
J'veux pas m'enfuir, pas m'endormir.
J'compte plus les heures, j'suis sur répondeur, j'ai la tête ailleurs.
Je pars avec les gens qu'j'ai rencontrés. Chacun se suit comme si l'autre savait où aller.
Soir d'été, on était tous perdus à marcher dans la rue, voie sans issue.
J'suis l'inconnu à qui t'as parlé, mais t'en souviens-tu?
On s'était croisés, on avait un peu bu, on s'est dévoilés. J'recommencerais, j'recommencerais bien.
Le lendemain, toi, tu m'oublies déjà.
Cinq heures du mat', j'suis pas rentrée chez moi, j'y arrive pas.
J'évite mes draps, j'ai rien de mieux à faire quand je suis seule sur Terre. Décalage horaire.
J'attraperai mes souvenirs de toi, imaginer quelqu'un que tu n'es pas.
J'oublierai ton nom, ton rire et ton visage. Il faudra bien qu'on tourne la page.
Seulement de passage.
J'suis l'inconnu à qui t'as parlé, mais t'en souviens-tu?
On s'était croisés, on avait un peu bu, on s'est dévoilés. J'recommencerais, j'recommencerais bien.
J'suis l'inconnu à qui t'as parlé, mais t'en souviens-tu?
On s'était croisés, on avait un peu bu, on s'est dévoilés. J'recommencerais, j'recommencerais bien.
Je m'évapore souvent quand l'ennui me guette, je me mélange aux gens.
J'serai toujours l'inconnu qui reste pas, à qui t'as parlé.
Mais t'en souviens-tu?
On s'était croisés, on avait un peu bu, on s'est dévoilés. J'recommencerais, j'recommencerais bien.
J'suis l'inconnu à qui t'as parlé, mais t'en souviens-tu?
On s'était croisés, on avait un peu bu, on s'est dévoilés. J'recommencerais, j'recommencerais bien.
Nederlandse vertaling
De dag breekt aan, ik zag hem niet aankomen op een nacht waar geen einde aan komt.
Ik wil niet weglopen, ik wil niet in slaap vallen.
Ik tel de uren niet meer, ik zit op het antwoordapparaat, mijn gedachten zijn ergens anders.
Ik vertrek met de mensen die ik heb ontmoet. Iedereen volgt elkaar alsof de ander weet waar hij heen moet.
Zomeravond liepen we allemaal verdwaald op straat, een doodlopende weg.
Ik ben de vreemdeling met wie je sprak, maar weet je het nog?
We kruisten elkaar, we dronken een beetje, we onthulden onszelf. Ik zou opnieuw beginnen, ik zou opnieuw beginnen.
De volgende dag vergeet je mij al.
Vijf uur in de ochtend, ik ben nog niet thuis, ik kan het niet.
Ik vermijd mijn lakens, ik heb niets beters te doen als ik alleen op aarde ben. Tijdsverschil.
Ik pak mijn herinneringen aan jou, stel je iemand voor die je niet bent.
Ik zal je naam, je lach en je gezicht vergeten. We zullen de bladzijde moeten omslaan.
Alleen op doorreis.
Ik ben de vreemdeling met wie je sprak, maar weet je het nog?
We kruisten elkaar, we dronken een beetje, we onthulden onszelf. Ik zou opnieuw beginnen, ik zou opnieuw beginnen.
Ik ben de vreemdeling met wie je sprak, maar weet je het nog?
We kruisten elkaar, we dronken een beetje, we onthulden onszelf. Ik zou opnieuw beginnen, ik zou opnieuw beginnen.
Ik verdwijn vaak als de verveling mij bedreigt, ik ga om met mensen.
Ik zal altijd de vreemdeling zijn die niet blijft, met wie je sprak.
Maar weet je het nog?
We kruisten elkaar, we dronken een beetje, we onthulden onszelf. Ik zou opnieuw beginnen, ik zou opnieuw beginnen.
Ik ben de vreemdeling met wie je sprak, maar weet je het nog?
We kruisten elkaar, we dronken een beetje, we onthulden onszelf. Ik zou opnieuw beginnen, ik zou opnieuw beginnen.