Meer nummers van Zaz
Beschrijving
Producent: Romain Descampe
Producent: Egil «Ziggy» Franzen
Componist: Noé Preszow
Componist: Vincent Dewannemaeker
Tekstschrijver: Noé Preszow
Songtekst en vertaling
Origineel
On peut comme ça s'être fait voler son amour et sa liberté, son envergure, ses illusions, ses imprudences, ses questions et devoir tout recommencer.
On peut comme ça être condamné à ne rien lâcher, à ne jamais rien lâcher.
On peut du jour au lendemain, pas savoir quoi faire de ses mains, pas savoir où poser son front, où redessiner l'horizon.
On peut continuellement redouter les enterrements. Il y a des années comme ça, où tout le monde s'en va.
On peut comme ça, c'était pas prévu, replonger dans l'inconnu.
On peut comme ça, c'était pas prévu, avoir tout perdu, avoir tout perdu.
On peut comme ça réaliser que rien n'a vraiment bougé.
Il y a dix ans, jour pour jour, c'était déjà la même cave.
À retaper les mêmes épaves, à déconstruire, à reconstruire.
On peut comme ça circuler, cherchant à qui offrir les bouquets que l'on ramasse.
Alors les bouquets s'entassent et la vie s'écoule sans nous, sans qu'il y ait de nous. On peut comme ça parler tout seul.
Ça peut comme ça durer des heures.
Ça peut durer toute la vie de regarder sa vie.
On peut comme ça, c'était pas prévu, replonger dans l'inconnu.
On peut comme ça, c'était pas prévu, avoir tout perdu, avoir tout perdu.
On peut comme ça, parce qu'il faut bien, prendre la route un beau matin, après mille ans de trahison, embrasser sa confusion.
On peut comme ça, parce qu'il faut bien, vivre sa vie, se prendre en main, se prendre pour un marin, vérifier si l'eau, ça mouille, danser avec les grenouilles.
On peut comme ça, c'était pas prévu, replonger dans l'inconnu.
On peut comme ça, c'était pas prévu, avoir tout perdu, avoir tout perdu.
On peut comme ça, c'était pas prévu, apprendre à réapparaître.
On peut comme ça, c'était pas prévu, relever la tête, renaître.
Nederlandse vertaling
Het kan dus zijn dat onze liefde en onze vrijheid, onze gestalte, onze illusies, onze onvoorzichtigheid, onze vragen zijn gestolen en dat we helemaal opnieuw moeten beginnen.
We kunnen dus veroordeeld zijn om niets los te laten, om nooit iets los te laten.
Van de ene op de andere dag weten we niet wat we met onze handen moeten doen, weten we niet waar we ons voorhoofd moeten plaatsen, waar we de horizon opnieuw moeten tekenen.
We kunnen voortdurend bang zijn voor begrafenissen. Er zijn van zulke jaren, waarin iedereen weggaat.
We kunnen dit leuk vinden, het was niet gepland, terug duiken in het onbekende.
We kunnen zomaar, het was niet gepland, alles kwijt zijn, alles kwijt zijn.
Dan kunnen we ons realiseren dat er eigenlijk niets veranderd is.
Tien jaar geleden, tot op de dag van vandaag, was het al dezelfde kelder.
Om dezelfde wrakken te repareren, te deconstrueren, opnieuw op te bouwen.
Zo kunnen we ons verplaatsen en kijken aan wie we de boeketten die we ophalen kunnen aanbieden.
Dus de boeketten stapelen zich op en het leven gaat voorbij zonder ons, zonder dat wij er zijn. Zo kunnen we tegen onszelf praten.
Het kan uren duren.
Het kan een leven lang meegaan om naar je leven te kijken.
We kunnen dit leuk vinden, het was niet gepland, terug duiken in het onbekende.
We kunnen zomaar, het was niet gepland, alles kwijt zijn, alles kwijt zijn.
We kunnen dit leuk vinden, omdat we op een mooie ochtend, na duizend jaar verraad, onze verwarring moeten omarmen.
Dat kunnen we leuk vinden, want we moeten: ons leven leiden, de leiding over onszelf nemen, ons voordoen als een zeeman, controleren of het water nat is, dansen met de kikkers.
We kunnen dit leuk vinden, het was niet gepland, terug duiken in het onbekende.
We kunnen zomaar, het was niet gepland, alles kwijt zijn, alles kwijt zijn.
We kunnen dit leuk vinden, het was niet gepland, leren opnieuw te verschijnen.
We kunnen dit leuk vinden, het was niet gepland, onze hoofden opsteken, herboren worden.