Meer nummers van Louis Villain
Beschrijving
1:01 · Louis Schurk
Componist: Filip Diesendorf-Krause
Tekstschrijver: Filip Diesendorf-Krause
Songtekst en vertaling
Origineel
Każdy dzień zabija od środka. Ludzie z problemami pozamykani w ośrodkach.
Rozdrapane rany, których zagoić nie można.
Nie jesteśmy w tym sami, wystarczy się porozglądać. Są rzeczy ważniejsze niż becel, wiesz?
Wszystko szybko, ale trzeba znowu lecieć gdzieś. Coraz więcej widzę, a i tak niewiele wiem.
Pierwsza jeden przyszedł SMS i odpisałem ja ciebie też.
Czasem braknie sił, przeszliśmy tyle razem, także trzeba dalej iść.
Potrzebowałem chwilę, żeby se to w banię wbić, że kto jak nie ja i kto jak nie ty?
Wy daliście siłę, żebym wyszedł na prostą, mamo. Ja oddam ci dwa razy tyle w nawiązkę, mało.
Gubiłem się, by znaleźć swą tożsamość. Nic nie będzie takie same, a wciąż to samo.
Los nas nie oszczędza, a my chcemy zaoszczędzić. Tu bogaci chcą miłości, a biedni pieniędzy.
Gierko żyło ciągle od połowy do połowy, bo nie mogli pójść o krok dalej niż monopolowy.
Ta, już z nami nie ma ich, a jeszcze chwilę temu zbierałem z ramienia łzy.
Nederlandse vertaling
Elke dag doodt je van binnenuit. Mensen met problemen worden opgesloten in centra.
Gekraste wonden die niet genezen kunnen worden.
Wij zijn hierin niet de enigen, kijk maar eens rond. Er zijn dingen belangrijker dan onzin, weet je?
Alles gaat snel, maar we moeten toch weer ergens heen vliegen. Ik zie steeds meer, maar ik weet nog steeds niet veel.
Het eerste sms-bericht kwam en ik heb ook op jou gereageerd.
Soms heb je niet genoeg kracht, we hebben samen zoveel meegemaakt, dus je moet door.
Ik had even de tijd nodig om tot mijn gedachten te komen: wie was ik niet en wie niet jij?
Je gaf me de kracht om weer op het goede spoor te komen, mam. Ik geef je er twee keer zoveel voor terug, niet veel.
Ik was verdwaald om mijn identiteit te vinden. Niets zal hetzelfde zijn, maar het zal nog steeds hetzelfde zijn.
Het lot spaart ons niet, en we willen redden. Hier willen de rijken liefde en de armen geld.
Gierko's leven was nog half op half, want verder dan de slijterij konden ze niet komen.
Ja, ze zijn niet meer bij ons, en zojuist liet ik de tranen over mijn schouder stromen.