Meer nummers van Enlly Blue
Songtekst en vertaling
Origineel
I didn’t see it coming, no wind, no flame, just the hush of your presence whispering my name.
No sudden spark, no flash of light, just the silence turning soft and right.
You didn’t shout, you didn’t chase, but time bent gently inside your grace.
Like autumn air beneath a sigh, you moved through me and passed me by.
That sweet control, like velvet rain, falling slow where I hide my pain.
Not a storm, not a tidal wave— just a pull too warm to turn away.
Sweet control, control. . .
soft and sure, taking hold.
You walk like a rhythm never taught, every step is a line I forgot
I thought.
And I lean into the sway, not knowing where, but not afraid.
Sweet control, like wine at dusk, settling slow in the soul I trust.
You didn’t ask, you didn’t try— still, you turned my no to why.
Sweet control, sweet control. . .
mmm, let it flow.
It’s not the fire that burns me fast, but the ember that decides to last.
Not the chains that bind or bruise, but the voice I never want to lose.
You touched the strings I never played, woke a song I thought had gone away.
And in your silence, I hear more than thunder pounding at my door.
Sweet control, so light, so deep, you move the parts I swore to keep.
Like a dream I once let slip away, come back to me in light and sway.
No need to speak, no need to stay— your presence lingers anyway.
Mmm. . .
Nederlandse vertaling
Ik zag het niet aankomen, geen wind, geen vlam, alleen de stilte van jouw aanwezigheid die mijn naam fluisterde.
Geen plotselinge vonk, geen lichtflits, alleen de stilte die zacht en rechts wordt.
Je schreeuwde niet, je achtervolgde niet, maar de tijd boog zich zachtjes in je genade.
Als herfstlucht onder een zucht bewoog je door me heen en passeerde me.
Die zoete controle, als fluwelen regen, die langzaam valt waar ik mijn pijn verberg.
Geen storm, geen vloedgolf, alleen een trek die te warm is om af te wenden.
Zoete controle, controle. . .
zacht en zeker, vasthoudend.
Je loopt als een ritme dat je nooit hebt geleerd, elke stap is een lijn die ik ben vergeten
dacht ik.
En ik leun tegen de zwaai aan, niet wetend waar, maar niet bang.
Zoete controle, zoals wijn in de schemering, die langzaam neerdaalt in de ziel die ik vertrouw.
Je hebt het niet gevraagd, je hebt het niet geprobeerd, maar toch heb je mijn nee omgezet in het waarom.
Zoete controle, zoete controle. . .
mmm, laat het stromen.
Het is niet het vuur dat mij snel verbrandt, maar de sintel die besluit te blijven duren.
Niet de kettingen die binden of kneuzen, maar de stem die ik nooit wil verliezen.
Je raakte de snaren aan die ik nooit bespeelde, maakte een lied wakker waarvan ik dacht dat het verdwenen was.
En in jouw stilte hoor ik meer dan donder op mijn deur bonzen.
Zoete controle, zo licht, zo diep, jij beweegt de delen die ik gezworen heb te houden.
Als een droom die ik ooit heb laten ontglippen, die in licht en zwaaien bij mij terugkomt.
Je hoeft niet te spreken, je hoeft niet te blijven – je aanwezigheid blijft toch hangen.
Mm. . .