Meer nummers van Enlly Blue
Beschrijving
Soms is het leven als een podium na een storm: nat, galmend, vol plassen, maar je moet toch dansen. Laat je schoenzolen versleten zijn, je jurk onder het stof zitten en je haar naar regen ruiken - het ritme leeft toch ergens onder je huid. Je kunt het niet uitbranden of uitbeuken, zelfs als je voor elke cent moest dansen en je pas moest afstemmen op de pijn.
In elke slag zit een schorre “leva”, in elke stap een “ik geef niet op”. Het is geen gratie, maar koppigheid, geen show, maar een gewoonte om op te staan, zelfs als alles om je heen instort. En als het lot je probeert af te remmen, kun je altijd gewoon harder gaan - en je val omzetten in een tromgeroffel.
Songtekst en vertaling
Origineel
I walked through fire, slept in the rain, carried my name like a ball and chain.
They said, "Girl, you're bound to break," but I got a rhythm they couldn't shake.
I've been bruised, I've been burned, had to dance for every dime I earned.
But when the world says sit back down, I turn my stomp into a sound.
Now I keep on boogieing with my fists held high, thunder in my chest, steel in my stride.
Ain't no shame in where I've been.
I got a backbeat under my skin.
Keep on boogieing, louder than before, feet like hammers on the floor.
You want stillness, not this soul. I'm the storm you can't control.
Raised on struggle, fed on blues, turned my pain into worn-out shoes.
I don't glide, I drive through dust. Every step I take, I erase some rust.
No gold crown, no safety net, but every beat I drop, you won't forget.
This groove ain't cute, it's earned and torn by a woman who's danced through every storm.
I keep on boogieing, battle born and bold, drums of thunder, heart of gold.
My scars all sing, my bones all shout. I boogie what the pain can't drown out.
Keep on boogieing, now and always.
This soul don't die, it just replays.
Keep. . .
Ain't no silence in my soul.
I keep on boogieing and I take control.
Nederlandse vertaling
Ik liep door het vuur, sliep in de regen en droeg mijn naam als een ketting.
Ze zeiden: "Meisje, je gaat breken", maar ik kreeg een ritme dat ze niet konden afschudden.
Ik ben gekneusd, ik ben verbrand, ik heb moeten dansen voor elke cent die ik verdiende.
Maar als de wereld zegt: ga weer zitten, verander ik mijn stamp in een geluid.
Nu blijf ik boogieën met mijn vuisten omhoog, donder in mijn borst, staal in mijn pas.
Het is geen schande waar ik ben geweest.
Ik kreeg een backbeat onder mijn huid.
Blijf boogieen, luider dan voorheen, voeten als hamers op de vloer.
Jij wilt stilte, niet deze ziel. Ik ben de storm die je niet kunt beheersen.
Opgegroeid met strijd, gevoed met blues, veranderde mijn pijn in versleten schoenen.
Ik zweef niet, ik rij door stof. Bij elke stap die ik zet, verwijder ik wat roest.
Geen gouden kroon, geen vangnet, maar elke slag die ik laat vallen, zul je niet vergeten.
Deze groove is niet schattig, hij is verdiend en verscheurd door een vrouw die door elke storm heeft gedanst.
Ik blijf boogieen, strijdlustig en brutaal, donderdrums, een hart van goud.
Mijn littekens zingen allemaal, mijn botten schreeuwen allemaal. Ik boogie wat de pijn niet kan overstemmen.
Blijf boogieen, nu en altijd.
Deze ziel sterft niet, hij herhaalt zich gewoon.
Houden. . .
Er is geen stilte in mijn ziel.
Ik blijf boogieen en neem de controle over.