Meer nummers van PRO8L3M
Meer nummers van Falcon1
Beschrijving
Mastering Engineer, Studiopersoneel, Mixer: Michał Zych
Componist Tekstschrijver, zang, geassocieerde artiest, producent: PRO8L3M
Producent, componist: Paweł Falkiewicz
Songtekst en vertaling
Origineel
Zwizualizuj sobie obrazy, zdjęcia z minionych lat twarzy
Ilu ich było, a ilu ich marzy by inni mogli tu być?
Zwizualizuj jak mali jesteśmy, a o tym zapominamy
I potem przychodzi ta chwila gdy zjawia się żal i wstyd
Człowiek zapomina, że życie jest kruche jak podgrzany haszysz
Znikasz, czas kreśli nowy akapit, nic nie znaczysz
Boję się rozmowy, gdy odszedł najtwardszy
Został piach, chcę wierzyć w raj, choć pewnie to wymysł fantazji
Wczoraj ściskałem dłoń, patrzę na SMS-a
Wspólne chwile przelatują płasko, płaski wykres jest serca
To takie przykre... sięgam jak najgłębiej
Reakcje innych są histeryczne
Nie chcę się żalić, ból jest subiektywny
Dla cierpiących bardziej modlitwy, by czas przykrył pudrem blizny
Pamięci nie przykryje nigdy
Zawsze będziesz żył, zawsze będziesz istniał
Zawsze będzie bliska mi obecność najlepszego jakich znam
Dużo pięknych chwil, próbuję nimi ubrać nagi żal
8-0 w nieskończoność, słońce wzejdzie jeszcze
Spali te myśli, które nie chcą spłonąć
Wzmaga się ból, gdy puszczają pseudolekarstwa
Stres wzmaga się gdy puszczają, bo garstka
Jest w tym dobrego, tylko parskam: "Precz, chcę przetrzeźwieć"
Zmęczony przez przebieg i butle, którą dał ekspedient
Brak specyfiku, który chciałbym łyknąć, wiem bo miałem styczność
Naprawdę to lek jest trucizną
Spójrz w oczy płytkie
Żmija kitra sztylet, gdy dłonie wznosi w modlitwie
A gdy znikniesz zapalą ci latarnię
Brak czasu powiedzieć "jak leci?", ale na pogrzeb przyjdą solidarnie
Jakby cię to jakkolwiek obchodziło, sam tak robię
Minął mnie już kalejdoskop imion, śmierć drzemie
Jesteśmy tylko myśli zlepkiem
A każdy życiodajny wdech odsłania dla nas ziemię
Radzili mi gdzie szukać, jakby w nieznanym dialekcie
Dziś wiem, nie chciałem słuchać, utopiony we własnym intelekcie
Nederlandse vertaling
Visualiseer afbeeldingen en foto's van uw gezicht uit vervlogen tijden
Hoeveel van hen waren daar, en hoeveel van hen dromen dat anderen hier zouden kunnen zijn?
Visualiseer hoe klein we zijn en toch vergeten we het
En dan komt het moment waarop spijt en schaamte verschijnen
Mensen vergeten dat het leven net zo kwetsbaar is als verhitte hasj
Je verdwijnt, de tijd creëert een nieuwe paragraaf, je betekent niets
Ik ben bang voor het gesprek als de zwaarste weg is
Er is nog zand over, ik wil in het paradijs geloven, ook al is het waarschijnlijk een verzinsel
Gisteren schudde ik de hand en keek naar het sms-bericht
Gedeelde momenten verlopen vlak, een platte grafiek is het hart
Het is zo triest... Ik reik zo diep als ik kan
De reacties van anderen zijn hysterisch
Ik wil niet klagen, pijn is subjectief
Voor degenen die lijden: meer gebeden zullen die tijd de littekens met poeder bedekken
De herinnering zal nooit bedekt worden
Je zult altijd leven, je zult altijd bestaan
Ik zal altijd dicht bij de aanwezigheid zijn van de beste persoon die ik ken
Heel veel mooie momenten, ik probeer er naakt verdriet mee te verhullen
8-0 voor altijd, de zon zal weer opkomen
Het zal die gedachten verbranden die niet willen verbranden
De pijn neemt toe als ze pseudomedicijnen gaan gebruiken
De stress neemt toe als ze loslaten, want slechts een handjevol
Hij is er goed in, ik snuif alleen maar: 'Ga weg, ik wil nuchter worden'
Moe van de kilometerstand en de fles die de verkoper mij gaf
Er is geen medicijn dat ik zou willen gebruiken, dat weet ik omdat ik er contact mee heb gehad
Het medicijn is echt een vergif
Kijk in ondiepe ogen
De adder dolkt terwijl hij zijn handen opheft in gebed
En als je verdwijnt, zullen ze een lantaarn voor je aansteken
Er is geen tijd om te zeggen "hoe gaat het?", maar ze komen samen naar de begrafenis
Als het je interesseert, doe ik het zelf
De caleidoscoop van namen is aan mij voorbij gegaan, de dood sluimert
Wij zijn slechts een stel gedachten
En elke levengevende ademhaling openbaart de aarde aan ons
Ze adviseerden me waar ik moest zoeken, alsof ze in een onbekend dialect waren
Vandaag weet ik het, ik wilde niet luisteren, verdronken in mijn eigen intellect