Meer nummers van Yele
Meer nummers van Aira
Beschrijving
Aanbevolen zang: Aira
Mengingenieur: Defa
Producent: Jcharro
Programmeur: Jcharro
Producent: Offpatt
Programmeur: Offpatt
Masteringingenieur: Prez
Zang: Yele
Componist: Alessandro Patrizi
Tekstschrijver: Andrea Ariosto
Tekstschrijver: Gabriele Trimboli
Componist: Valerio Ciarrocchi
Songtekst en vertaling
Origineel
Mmh.
Mi guarda male la farmacista, piango sul letto poi raccondina.
Ogni giorno prego che malattia qua dove sono non vede Cristo.
Sto rimarginando le mie ferite, tu dai le rose che poi appassiscono.
No, ma non sono una margherita come te che c'eri e poi sei andata via.
Come te che lì mi sembravi un mostro, fuggevi ed ero i miei rimorsi. Sto cambiando, una metamorfosi tra me mi fa vedere i colori.
Mmh, mmh, mmh. Due anni fa mi davo per morto, tu vuoi metà ma ne voglio ancora.
Sagolino, gioco con l'amore.
Eh. Cerco risposte, ho paura a trovarle. Sensazioni, ho paura a provarle.
Ogni goccia mi riporta ogni istante, mmh, devastante.
Guardo tutti quanti, canto le mie lacrime. Ah. Le parole sono armi, devo imparare ad usarle, mmh.
Avvicino a loro le mani, cambia tutto. Ora non posso stare qua.
Non mi vado via le sostanze, non mi levo coi piedi da terra.
Ho fatto una pozione per stare meglio, cercavo soluzioni, ma. . .
Mi guarda male la farmacista, piango sul letto poi raccondina. Ogni giorno prego che malattia qua dove sono non vede Cristo.
Sto rimarginando le mie ferite, tu dai le rose che poi appassiscono.
No, ma non sono una margherita come te che c'eri e poi sei andata via.
Sapevo che stavi passando qualcosa.
Tu puoi parlarmi ancora se hai bisogno, parlarmi ancora se hai bisogno. Ah.
Sensi di colpa nel vomito, nella mia testa ormai sei morta, per questo ti porto fiori.
Io non sono un poeta, parlo come magico perché non mi capiono.
Parole amare rimangono in gola quando non riesco, ketamina.
Ho sporcato tutto contro il tavolo, sto sporcando la bottiglia con altra. Solo in un prato mi chiedo se mi ami o non mi ami.
Muoio con le mie domande. Quando avrò. . . Sto aspettando che si scioglie il cristallo.
Ho chiamato malattie, la mia autodistruzione. Questa mezza pasta mi sembra un emisfero.
Ho questi brividi come se facesse freddo, non è mia la ragione.
Mi guarda male la farmacista, piango sul letto poi raccondina.
Ogni giorno prego che malattia qua dove sono non vede Cristo.
Sto rimarginando le mie ferite, tu dai le rose che poi appassiscono.
No, ma non sono una margherita come te che c'eri e poi sei andata via.
Nederlandse vertaling
Hm.
De apotheker kijkt me boos aan, ik huil op bed en dan pakt zij de schoonmaker.
Elke dag bid ik dat ziekte Christus niet ziet waar ik ben.
Ik genees mijn wonden, jij geeft de rozen die dan verdorren.
Nee, maar ik ben geen madeliefje zoals jij die daar was en toen vertrok.
Net als jij die mij daar een monster leek, rende je weg en voelde ik mijn spijt. Ik verander, een metamorfose in mij laat mij kleuren zien.
Mmh, mmh, mmh. Twee jaar geleden heb ik mezelf voor dood opgegeven, jij wilt de helft, maar ik wil meer.
Sagolino, ik speel met liefde.
Eh. Ik zoek naar antwoorden, ik ben bang ze te vinden. Sensaties, ik ben bang om ze te voelen.
Elke druppel brengt elk moment terug, mmh, verwoestend.
Ik kijk naar iedereen, ik zing mijn tranen. Ah. Woorden zijn wapens, ik moet ze leren gebruiken, mmh.
Ik breng mijn handen dichter bij hen, alles verandert. Nu kan ik hier niet blijven.
Ik neem mijn stoffen niet af, ik kom niet met mijn voeten van de grond.
Ik maakte een drankje om me beter te voelen, ik zocht naar oplossingen, maar. . .
De apotheker kijkt me boos aan, ik huil op bed en dan pakt zij de schoonmaker. Elke dag bid ik dat ziekte Christus niet ziet waar ik ben.
Ik genees mijn wonden, jij geeft de rozen die dan verdorren.
Nee, maar ik ben geen madeliefje zoals jij die daar was en toen vertrok.
Ik wist dat je iets doormaakte.
Je kunt nog een keer met me praten als je dat nodig hebt, en als je dat nodig hebt, kun je nog een keer met me praten. Ah.
Schuldgevoelens bij braken, in mijn hoofd ben je nu dood, daarom breng ik je bloemen.
Ik ben geen dichter, ik spreek magisch omdat ze mij niet begrijpen.
Bittere woorden blijven in mijn keel zitten als ik het niet kan, ketamine.
Ik bevuil alles op tafel, ik bevuil de fles met een andere. Alleen in een weiland vraag ik me af of je van me houdt of niet.
Ik sterf met mijn vragen. Wanneer ik dat heb gedaan. . . Ik wacht tot het kristal smelt.
Ik noemde ziekten mijn zelfvernietiging. Deze halve pasta lijkt mij een halve bol.
Ik heb koude rillingen alsof het koud is, dat is niet mijn reden.
De apotheker kijkt me boos aan, ik huil op bed en dan pakt zij de schoonmaker.
Elke dag bid ik dat ziekte Christus niet ziet waar ik ben.
Ik genees mijn wonden, jij geeft de rozen die dan verdorren.
Nee, maar ik ben geen madeliefje zoals jij die daar was en toen vertrok.