Meer nummers van Małolat
Meer nummers van EMAS
Meer nummers van Frank Leen
Meer nummers van Dtvnll
Beschrijving
Zang: Małolat
Zang: EMAS
Zang: Frank Leen
Producent: Dtvnll
Programmeur: Dtvnll
Tekstschrijver: Michał Kapliński
Tekstschrijver: Marcin Cebeńko
Tekstschrijver: Tobiasz Fryzowicz
Componist: Dominik Tevnell
Songtekst en vertaling
Origineel
Niebo nad miastem ciemniejsze niż zwykle. Chciała mówić, ale widzę jak milknie.
Na twarzy prawda. Na ustach mam fikcję. Jej oczy widzą to, czego sobie nie wyśnie.
Dobrze, że nie wiesz i nigdy nie byłaś, gdzie byłem. Do-dobrze.
Krew w moich oczach. Ulica i spacer po linie.
Do-dobrze. Też miałaś hardcore, ale wiesz, wszystko mija. Wiesz, wszystko mija.
Do czekania na ciebie już dawno przywykłem jak dyjak. Dawno przywykłem.
Może tak jest lepiej. Ja nie wiem. Kiedy nic nie mówimy jak posągi.
Teraz tylko naprawiać siebie i nie mówić sobie dzień dobry. Albo nieme rozmowy na story jak Chaplin.
Tylko pozory jak widzenia przez pleksi. Patti Smith i znów poniedziałek. Trzeba żyć.
Już to -powiedziałem. -Umieramy całe życie jak na murze róże.
Poniedziałek coraz bliżej. Już nie umiem uciec.
Umieramy całe życie jak na murze róże. Choć upadam, dalej idę. W końcu czuję ulgę.
Niebo nad miastem to piekło. Nie wszystko da się na miękko. Ona popsuła mi sensor.
Jak można nie poznać osoby pod ręką? Nieme rozmowy jak na InstaStories.
Teraz kto inny gra tam w Monopoly. Korpo do nocy i tak mija serial. Boty z Tindera.
Kanapka bez mięsa. Nadal chce, ale nie wie co. Teraz inną drogą biegnie czarny koń.
Posadził drzewo, a potem je wyciął. A po lekach nie działa libido.
Nie naprawi już tego paragon. Widziałem tu piekło i gram moje fado.
Patti Smith i znów poniedziałek. Trzeba żyć. Ale już to słyszałem.
Umieramy całe życie jak na murze róże. Poniedziałek coraz bliżej.
Już nie umiem uciec. Umieramy całe życie jak na murze róże.
Choć upadam, dalej idę. W końcu czuję ulgę. Umieramy całe życie jak na murze róże.
Poniedziałek coraz bliżej. Już nie umiem uciec.
Umieramy całe życie jak na murze róże. Choć upadam, dalej idę.
W końcu czuję ulgę.
Nederlandse vertaling
De lucht boven de stad is donkerder dan normaal. Ze wilde spreken, maar ik zie haar stil worden.
De waarheid ligt op je gezicht. Fictie ligt op mijn lippen. Haar ogen zien waar ze niet van kan dromen.
Gelukkig weet je het niet en ben je nog nooit geweest waar ik ben geweest. Goed.
Bloed in mijn ogen. Straat- en koorddansen.
Goed. Jij had ook hardcore, maar weet je, alles gaat voorbij. Weet je, alles gaat voorbij.
Ik ben eraan gewend om al heel lang op je te wachten, als een duivel. Ik ben er al lang geleden aan gewend geraakt.
Misschien is het beter zo. Ik weet het niet. Als we niets zeggen, zoals beelden.
Herstel jezelf nu en zeg geen goedemorgen tegen jezelf. Of stille gesprekken over oogkleppen zoals Chaplin.
Slechts schijn, alsof je door plexiglas kijkt. Patti Smith en het is weer maandag. Je moet leven.
Dat is het, zei ik. -We sterven ons hele leven als rozen aan de muur.
Maandag komt dichterbij. Ik kan niet meer ontsnappen.
We sterven ons hele leven als rozen aan de muur. Ook al val ik, ik blijf doorgaan. Ik voel me eindelijk opgelucht.
De lucht boven de stad is een hel. Niet alles kan zachtjes gedaan worden. Ze heeft mijn sensor kapot gemaakt.
Hoe kun je de persoon bij de hand niet herkennen? Stille gesprekken zoals op InstaStories.
Nu speelt daar iemand anders Monopoly. Corpo tot de nacht en de serie gaat toch voorbij. Tinder-bots.
Broodje zonder vlees. Hij wil het nog steeds, maar hij weet niet wat. Nu rent een donker paard op een ander pad.
Hij plantte een boom en hakte hem vervolgens om. En na het innemen van medicijnen werkt het libido niet.
Een ontvangstbewijs lost dit niet op. Ik heb hier de hel gezien en speel mijn fado.
Patti Smith en het is weer maandag. Je moet leven. Maar ik heb het al eerder gehoord.
We sterven ons hele leven als rozen aan de muur. Maandag komt dichterbij.
Ik kan niet meer ontsnappen. We sterven ons hele leven als rozen aan de muur.
Ook al val ik, ik blijf doorgaan. Ik voel me eindelijk opgelucht. We sterven ons hele leven als rozen aan de muur.
Maandag komt dichterbij. Ik kan niet meer ontsnappen.
We sterven ons hele leven als rozen aan de muur. Ook al val ik, ik blijf doorgaan.
Ik voel me eindelijk opgelucht.