Meer nummers van BEJO
Beschrijving
Producent: Juli Giuliani
Menger: Innercut
Mastering Engineer: Vacuümmastering
Songtekst en vertaling
Origineel
Retransmitiendo desde el interior.
Yo, yo.
Fuck that shit, no me importa si tuviera que volverlo a hacer lo haría otra vez así.
Hoy hace frío en Madrid y yo descalzo aquí, sigo dándole patadas a una lata en la street.
Hoy me siento como un viejo solo sentado en un banco, alimentando a las palomas mientras pienso: "No es pa' tanto".
Me caigo, me levanto y me vuelven a empujar y así hasta que llegue el día en que me cubran con un manto.
Echando la vista atrás estoy en paz, hoy los míos están bien y los demás están de más.
Sentí la presión como dentro de una botella de agua con gas y dije: "Basta ya, que va a estallar".
No me importa, sé que esta vida es corta, sé que este papel corta porque cuando escribo me vio sangrar.
Yo soy mi escolta, mis luces y mis sombras, porque sé que esta fama es puta y no me pudo cambiar.
Me cansé de preguntar porque no hay nadie que me explique, por eso sigo aquí con mi palique, masticando las penas como si fueran un chicle, salgo a flote, pero voy a pique.
Perdido en un laberinto de mi mundo interior, una voz me dijo: "Pétalo mirando una flor".
Dentro de este carro viejo voy vestido de sport por si hay que salir corriendo y no funciona el motor.
Ante los golpes de la vida y sus locuras, defensa férrea y sin fisuras.
Puedo verlo claro en esta habitación a oscuras, pero nadie me lo asegura. Lo doy por sentado, sigo en pie cogiendo altura.
Ellos cruzan los dedos cuando juran, no me creo nada, solo escribo mierda pura.
-Solo escribo mierda pura.
-You, ¿quién está seguro del futuro? ¿Quién jura?
¿Quién actúa con mesura ante la duda incendiaria? Soliloquio del caos como gurú es mi operación diaria.
Retransmito desde las entrañas mil días enteros no comiendo sino uñas.
El dolor es un magnífico adelgazante y si no que le pregunten al gran mago.
Control del ego, ejercicio del cariño, me enfado como un niño y me arrepiento luego.
Que si un mal día y que si una mala racha, pero a mí se me estaba poniendo cara de puto facha.
Y en el espejo un diablo me guiñaba un ojo, no supe verlo porque estaba muy borroso, muy lejos del mundo, de ti, de vosotros, enmarañado en pensamientos ponzoñosos, devorado por los espejismos, bajo mis pies serpientes y seísmos.
Naturaleza muerta es lo que dejo atrás a mi paso, me chincha la conciencia, pero ya no le hago caso.
Que yo no quiero ver a nadie sufrir, pero los veo cada vez que salgo de paseo.
Míralo tentando al tetrabrik, va tan borracho que no lo puede abrir y lo intenta a mordiscos.
A nadie le reza el puto rey de la tristeza, espectador de un sueño que se aleja.
Sin amigos, ni familia, ni trabajo, solo queda el consuelo de que no se puede ir más -abajo.
-Ante los golpes de la vida y sus locuras, defensa férrea y sin fisuras.
Puedo verlo claro en esta habitación a oscuras, pero nadie me lo asegura. Lo doy por sentado, sigo en pie cogiendo altura.
Ellos cruzan los dedos cuando juran, no me creo nada, solo escribo mierda pura.
Solo escribo mierda pura.
El desastre ya está hecho.
Cincuenta años sin lógica ninguna invirtiendo en la pérdida para comprarme el terreno que yo quería, donde pueda crecer mi higuera de ramas retorcidas y contrahechas y con el tronco atrofiado como el de un contorsionista.
Higuera como hoguera, que den sombra y fuego y que te digan que la vida te puede joder la vida.
Nederlandse vertaling
Uitzenden van binnenuit.
ik, ik
Fuck die shit, het maakt me niet uit, als ik het nog een keer moest doen, zou ik het zo nog een keer doen.
Vandaag is het koud in Madrid en ik loop hier op blote voeten, ik trap nog steeds tegen een blikje op straat.
Vandaag voel ik me als een oude man die alleen op een bankje zit en de duiven voert terwijl ik denk: "Het maakt niet uit."
Ik val, ik sta op en ze duwen me opnieuw, enzovoort, totdat de dag komt dat ze me met een mantel bedekken.
Terugkijkend heb ik er vrede mee, vandaag zijn de mijne prima en de anderen zijn overbodig.
Ik voelde de druk als in een fles bruisend water en zei: 'Hou op, hij gaat ontploffen.'
Het kan me niet schelen, ik weet dat dit leven kort is, ik weet dat dit artikel kort is, want toen ik dit schreef, zag ik dat ik bloedde.
Ik ben mijn escorte, mijn lichten en mijn schaduwen, omdat ik weet dat deze roem een bitch is en mij niet kan veranderen.
Ik werd het beu om te vragen omdat er niemand is om het mij uit te leggen. Daarom zit ik nog steeds met mijn probleem, kauw ik op mijn verdriet alsof het kauwgom is, ik blijf drijven, maar ik ga zinken.
Verloren in een labyrint van mijn innerlijke wereld zei een stem tegen mij: 'Bloemblaadje kijkt naar een bloem.'
In deze oude auto draag ik sportkleding voor het geval ik moet rennen en de motor werkt niet.
In het licht van de slagen en dwaasheden van het leven, een ijzersterke en naadloze verdediging.
Ik kan het duidelijk zien in deze donkere kamer, maar niemand kan het mij met zekerheid vertellen. Ik beschouw het als vanzelfsprekend, ik sta nog steeds en word steeds groter.
Ze kruisen hun vingers als ze zweren: ik geloof niets, ik schrijf gewoon pure shit.
-Ik schrijf alleen maar pure shit.
-Jij, wie is er zeker van de toekomst? Wie zweert?
Wie handelt met terughoudendheid tegenover opruiende twijfel? Alleenspraak over chaos als goeroe is mijn dagelijkse bezigheid.
Ik zond van binnenuit duizend hele dagen uit, niet etend, maar nagels.
Pijn is een prachtig afslankmiddel en als dat niet het geval is, vraag het dan aan de grote goochelaar.
Egobeheersing, het uitoefenen van genegenheid, ik word boos als een kind en heb er later spijt van.
Ja, het was een slechte dag en ja, het was een slechte streak, maar ik kreeg een verdomde blik op mijn gezicht.
En in de spiegel knipoogde een duivel naar mij, ik kon het niet zien omdat het heel wazig was, heel ver van de wereld, van jou, van jou, verstrikt in giftige gedachten, verslonden door luchtspiegelingen, onder mijn voeten slangen en aardbevingen.
Het stilleven is wat ik achterlaat, mijn geweten knaagt, maar ik besteed er geen aandacht meer aan.
Ik wil niemand zien lijden, maar ik zie ze elke keer als ik ga wandelen.
Kijk hoe hij de tetrabrik verleidt, hij is zo dronken dat hij hem niet kan openen en hij probeert erin te bijten.
De verdomde koning van verdriet bidt tot niemand, toeschouwer van een droom die verdwijnt.
Zonder vrienden, familie of werk is het enige dat overblijft de troost dat je niet verder kunt gaan.
-In het licht van de slagen en dwaasheden van het leven, een ijzersterke en naadloze verdediging.
Ik kan het duidelijk zien in deze donkere kamer, maar niemand kan het mij met zekerheid vertellen. Ik beschouw het als vanzelfsprekend, ik sta nog steeds en word steeds groter.
Ze kruisen hun vingers als ze zweren: ik geloof niets, ik schrijf gewoon pure onzin.
Ik schrijf gewoon pure shit.
De ramp is al geschied.
Vijftig jaar zonder enige logica, investeren in het verlies om het land te kopen dat ik wilde, waar ik mijn vijgenboom kan laten groeien met gedraaide en kromgetrokken takken en met een onvolgroeide stam als die van een slangenmens.
Vijgenboom als een vreugdevuur, dat schaduw en vuur geeft en je vertelt dat het leven je leven kan verpesten.