Meer nummers van STAS AZARENKO
Beschrijving
Producent: luxuuup
Componist: Станіслав Азаренко
Tekstschrijver: Станіслав Азаренко
Songtekst en vertaling
Origineel
Пам'ятаєш, як ми там сиділи на криші?
До нас прийшли копи, ми сказали інші прізвища. Нам було шістнадцять, ми мішали водку з жуйкою. Зараз тривога.
Боже, коли це закінчиться? Гарний кокаїн знайти легше, ніж гарну дівчину.
Місто дихає вогнем, та я охолоний, ніби крижиною. Ночі повні шуму, але я мовчу.
Спогади розмиті, ніби вулиці після дощу. Знову я курю один, але не одну.
Страшно втратити любов, мені страшно, що знайду. Життя крутиться, ніби старий вініл.
Я закинув так багато, ніби шити лонив. Ця тиша голосніша, аніж сотні голосів.
Похід у спортзал не допоміг знайти сил.
Ха, fuck the police. Пам'ятаю, як брату свій зазвонив.
Ще справжній.
Де? В чому моя вина? Все своє життя знімаю очима кіно.
Поруч поліцаї, а у мене в рюкзаку кіло. У мене нема панчлайнів, панчлайн — це моє життя.
Нам було шістнадцять, ми мішали водку з жуйкою. Зараз тривога.
Боже, коли це закінчиться? Гарний кокаїн знайти легше, ніж гарну дівчину.
Місто дихає вогнем, та я охолоний, ніби крижиною. Ночі повні шуму, але я мовчу.
Спогади розмиті, ніби вулиці після дощу. Знову я курю один, але не одну.
Страшно втратити любов, мені страшно, що знайду.
Nederlandse vertaling
Weet je nog hoe we daar op het dak zaten?
De politie kwam naar ons toe, we zeiden andere namen. We waren zestien, we mengden wodka met kauwgom. Angst nu.
God, wanneer zal het eindigen? Goede cocaïne is gemakkelijker te vinden dan een braaf meisje.
De stad ademt vuur, maar ik ben zo koud als ijs. De nachten zijn vol lawaai, maar ik ben stil.
Herinneringen zijn wazig, zoals straten na regen. Nogmaals, ik rook alleen, maar niet alleen.
Het is eng om de liefde te verliezen, ik ben bang dat ik die zal vinden. Het leven draait als oud vinyl.
Ik gooide zoveel weg dat ik te lui was om te naaien. Deze stilte is luider dan honderd stemmen.
Naar de sportschool gaan hielp niet om kracht te vinden.
Haha, fuck de politie. Ik weet nog dat ik mijn broer belde.
Nog steeds echt.
Waar? Wat is mijn schuld? Mijn hele leven fotografeer ik met de ogen van de cinema.
De politie is vlakbij en ik heb een kilo in mijn rugzak. Ik heb geen punchlines, punchlines zijn mijn leven.
We waren zestien, we mengden wodka met kauwgom. Angst nu.
God, wanneer zal het eindigen? Goede cocaïne is gemakkelijker te vinden dan een braaf meisje.
De stad ademt vuur, maar ik ben zo koud als ijs. De nachten zijn vol lawaai, maar ik ben stil.
Herinneringen zijn wazig, zoals straten na regen. Nogmaals, ik rook alleen, maar niet alleen.
Het is eng om de liefde te verliezen, ik ben bang dat ik die zal vinden.