Meer nummers van Carl Brave
Beschrijving
Uitgebracht: 07.11.2025
Songtekst en vertaling
Origineel
S'è fatto tardi e io che torno a casa non vedo più la tua faccia di schiaffi, ma solo una montagna di panni, un mare di danni.
Noi che eravamo campioni di drammi, fanno rumore i pensieri come i giorni distanti.
Quanto mi manchi.
Ho mangiato il blu di questo cielo a novembre, ora ho la bocca sporca d'autunno e non dormo più, è come avessi la febbre.
Se ti penso piano forse il giorno è più lungo. Ed io che ho sempre fame ora ho soltanto sete.
Se ci sono le stelle vi prego cadete, così non sono il solo per terra ad agitarmi mentre perdo un'altra guerra.
Sono solo per terra, solo su questa terra.
Ordino astriche solo per ricercarci una terra. Tu sei sempre la stessa, però non sei più la stessa.
Sei cresciuta in piazzetta e mo' guai a chi ti fa fessa.
Eri in quella traversa dove c'è la chiesetta, dove tutti i Natali ti piace pregare a messa.
E chissà se accendi un cero per noi, che servirebbe un incendio col senno di poi.
Ho mangiato il blu di questo cielo a novembre, ora ho la bocca sporca d'autunno e non dormo più, è come avessi la febbre.
Se ti penso piano forse il giorno è più lungo. Ed io che ho sempre fame ora ho soltanto sete.
Se ci sono le stelle vi prego cadete, così non sono il solo per terra ad agitarmi mentre perdo un'altra guerra.
Alzo il bicchiere alla montagna verde, brindo ai dolori, agli amori di ieri.
Brindo anche a te, anche a te che mi hai dato i miei giorni migliori.
Alzo il bicchiere alla montagna verde, brindo ai dolori, agli amori di ieri.
Brindo anche a te, anche a te che mi hai dato i miei giorni migliori.
Ho mangiato il blu di questo cielo a novembre, ora ho la bocca sporca d'autunno e non dormo più, è come avessi la febbre.
Se ti penso piano forse il giorno è più lungo. Ed io che ho sempre fame ora ho soltanto sete.
Se ci sono le stelle vi prego cadete, così non sono il solo per terra ad agitarmi mentre perdo un'altra guerra.
Nederlandse vertaling
Het wordt laat en als ik thuiskom, zie ik je gezicht van klappen niet meer, maar alleen een berg kleren, een zee van schade.
Wij, kampioenen van drama’s, gedachten maken lawaai als verre dagen.
Hoeveel ik je mis.
Ik heb in november het blauw van deze lucht gegeten, nu is mijn mond vuil van de herfst en kan ik niet meer slapen, het is alsof ik koorts heb.
Als ik langzaam aan je denk, is de dag misschien langer. En ik heb altijd honger, nu heb ik alleen maar dorst.
Als er sterren zijn, val dan alsjeblieft, zodat ik niet de enige op de grond ben die zich zorgen maakt omdat ik weer een oorlog verlies.
Ik ben alleen op de grond, alleen op deze aarde.
Ik beveel asters alleen om land te zoeken. Je bent nog steeds dezelfde, maar je bent niet langer dezelfde.
Je bent opgegroeid op het kleine plein en wee nu iedereen die je voor gek zet.
Je was in die zijstraat waar het kerkje is, waar je elke kerst graag in de mis bidt.
En wie weet steekt u voor ons een kaars aan, die achteraf gezien als vuurtje zou dienen.
Ik heb in november het blauw van deze lucht gegeten, nu is mijn mond vies van de herfst en kan ik niet meer slapen, het is alsof ik koorts heb.
Als ik langzaam aan je denk, is de dag misschien langer. En ik heb altijd honger, nu heb ik alleen maar dorst.
Als er sterren zijn, val dan alsjeblieft, zodat ik niet de enige op de grond ben die zich zorgen maakt omdat ik weer een oorlog verlies.
Ik hef mijn glas op de groene berg, ik proost op de pijn, op de liefdes van gisteren.
Ook voor jou, zelfs voor jou die mij mijn beste dagen gaf.
Ik hef mijn glas op de groene berg, ik proost op de pijn, op de liefdes van gisteren.
Ook voor jou, zelfs voor jou die mij mijn beste dagen gaf.
Ik heb in november het blauw van deze lucht gegeten, nu is mijn mond vies van de herfst en kan ik niet meer slapen, het is alsof ik koorts heb.
Als ik langzaam aan je denk, is de dag misschien langer. En ik heb altijd honger, nu heb ik alleen maar dorst.
Als er sterren zijn, val dan alsjeblieft, zodat ik niet de enige op de grond ben die zich zorgen maakt omdat ik weer een oorlog verlies.