Meer nummers van Petit K
Meer nummers van Sylvain Duthu
Beschrijving
Geschreven door Cedric Boutelier en gecomponeerd door Petit K.
Audio- en videoregisseur: Yann Marchadour
Songtekst en vertaling
Origineel
Je me revois encore marcher le regard fier, toujours le mot pour rire et toujours le mot pour plaire.
Je savais où j'allais, je connaissais l'avenir, de qui je descendais et qui j'allais devenir.
Mais un jour d'hiver où je ne m'y attendais pas, la vie m'a abandonné sur le bord du chemin.
Et depuis, quand on me demande, je dis que ça va, mais où ça va? Je sais pas bien.
Donnez-moi de mes nouvelles, je me suis perdu de vue.
Je sais plus comment je m'appelle ni le nom de ma rue.
Comment tout se dérègle, comment un grain de sable vient bloquer l'appareil, vient bloquer l'engrenage. Je suis tout seul au monde, je ne sais plus où aller.
Je pourrais me morfondre, mais je suis juste paumé.
Car un jour d'hiver où je ne m'y attendais pas, la vie m'a abandonné sur le bord du chemin.
Et depuis, quand on me demande, je dis que ça va, mais où ça va? Je sais pas bien.
Donnez-moi de mes nouvelles, je me suis perdu de vue.
Je sais plus comment je m'appelle ni le nom de ma rue.
Si un jour, on se recroise, peu importe à quel endroit.
Et si j'ai l'air dans les nuages, peu importe l'état.
Je voudrais bien que tu oses me prendre enfin dans tes bras, me chuchoter quelque chose, me dire que ça ira.
-Donnez-moi de mes nouvelles.
-Je me suis perdu de vue.
-Je sais plus comment je m'appelle.
-Ni le nom de ma rue, de ma rue. Donnez-moi de mes nouvelles.
Je me suis perdu de vue.
-Je sais plus comment je m'appelle.
-Ni le nom de ma rue, de ma rue.
Nederlandse vertaling
Ik zie mezelf nog steeds met trots in mijn ogen lopen, altijd een woord om te lachen en altijd een woord om te behagen.
Ik wist waar ik heen ging, ik kende de toekomst, van wie ik afstamde en wie ik zou worden.
Maar op een winterdag, toen ik het niet had verwacht, liet het leven me aan de kant van de weg in de steek.
En sindsdien, als mensen mij vragen, zeg ik: het is oké, maar waar gaat het heen? Ik weet het niet zo goed.
Geef me mijn nieuws, ik ben het spoor bijster.
Ik weet mijn naam en de naam van mijn straat niet meer.
Hoe alles misgaat, hoe een zandkorrel het apparaat blokkeert, de tandwielen blokkeert. Ik ben helemaal alleen op de wereld, ik weet niet waar ik heen moet.
Ik zou kunnen kniezen, maar ik ben gewoon verdwaald.
Want op een winterdag waarop ik het niet had verwacht, liet het leven me aan de kant van de weg in de steek.
En sindsdien, als mensen mij vragen, zeg ik: het is oké, maar waar gaat het heen? Ik weet het niet zo goed.
Geef me mijn nieuws, ik ben het spoor bijster.
Ik weet mijn naam en de naam van mijn straat niet meer.
Als we elkaar op een dag weer ontmoeten, maakt het niet uit waar.
En als ik eruit zie alsof ik in de wolken ben, maakt het niet uit in welke staat de staat is.
Ik zou willen dat je me eindelijk in je armen zou durven nemen, iets tegen me zou fluisteren, me zou vertellen dat het goed komt.
-Geef me mijn nieuws.
-Ik verloor mezelf uit het oog.
-Ik weet niet meer hoe ik heet.
-Noch de naam van mijn straat, van mijn straat. Geef mij mijn nieuws.
Ik verloor mezelf uit het oog.
-Ik weet niet meer hoe ik heet.
-Noch de naam van mijn straat, van mijn straat.