Meer nummers van P.R2B
Beschrijving
Mastering-ingenieur: Alex Gopher
Gemengd door: Julien Delphot
Producent: P.R2B
Componist: P.R2B
Songtekst en vertaling
Origineel
Est-ce qu'il y a des gens qui savent comment oublier?
Rien ne se perd dans ma mémoire, mon présent passé.
C'est comme si j'avais au cœur un siècle de bonheur.
Comme tout appris par cœur, c'est fou, c'est beau et ça fait peur.
Je rêve en voyant leur paradis, le reflet d'or de leur amnésie.
Je suis là quand ils oublient comment elle est la vie.
Je retiens tout et même ce qui ne compte pas.
Tous les mots qui me viennent ont été dits déjà.
J'aimerais qu'une fois cesse cet air de déjà-vu.
Même mon premier amour, je l'ai déjà connu.
Rien d'inattendu.
Est-ce qu'il y a des gens qui savent comment oublier?
Rien ne se perd dans ma mémoire, ma réalité.
C'est comme si j'avais au corps les vivants et les morts.
Comme un dedans-dehors, c'est fou, c'est beau et un peu trop fort.
Je rêve en voyant leur paradis, le reflet d'or de leur amnésie.
Je suis là quand ils oublient comment elle est la vie.
Pourtant, je peux dire s'il faisait beau cette nuit-là, le nom du film quand elles se sont serrées dans les bras.
Je peux te rappeler la joie que tu avais ce jour-là.
Je peux compter sur les toits ce qui ne finira pas.
Est-ce qu'il y a des gens qui savent comment oublier?
Rien ne se perd dans ma mémoire, rien n'est effacé.
C'est comme un mot qui se danse.
Ton chiffre porte bonheur comme un numéro en absence, le dernier code avant l'ascenseur.
Nederlandse vertaling
Zijn er mensen die weten hoe ze moeten vergeten?
Niets gaat verloren in mijn geheugen, mijn heden uit het verleden.
Het is alsof ik een eeuw geluk in mijn hart heb.
Zoals alles wat je uit je hoofd leert, is het gek, mooi en eng.
Ik droom ervan hun paradijs te zien, de gouden weerspiegeling van hun geheugenverlies.
Ik ben erbij als ze vergeten hoe het leven is.
Ik onthoud alles en zelfs wat er niet toe doet.
Alle woorden die in mij opkomen zijn al gezegd.
Ik zou graag willen dat deze déja vu voor eens en voor altijd stopt.
Zelfs mijn eerste liefde, ik wist het al.
Niets onverwachts.
Zijn er mensen die weten hoe ze moeten vergeten?
Niets gaat verloren in mijn geheugen, mijn realiteit.
Het is alsof ik de levenden en de doden in mijn lichaam heb.
Als een inside-out: het is gek, het is mooi en een beetje te sterk.
Ik droom ervan hun paradijs te zien, de gouden weerspiegeling van hun geheugenverlies.
Ik ben erbij als ze vergeten hoe het leven is.
Toch kan ik aan de naam van de film zien of het leuk was die avond toen ze elkaar omhelsden.
Ik kan je herinneren aan de vreugde die je die dag had.
Ik kan op de daken rekenen waar nooit een einde aan zal komen.
Zijn er mensen die weten hoe ze moeten vergeten?
Niets gaat verloren in mijn geheugen, niets wordt gewist.
Het is als een woord dat wordt gedanst.
Uw geluksgetal is als een afwezigheidsnummer, de laatste code vóór de lift.