Meer nummers van Tamì
Beschrijving
Uitgebracht: 31 oktober 2025
Songtekst en vertaling
Origineel
E canto sottovoce, nana.
Lucciole sul fiume, mama.
Un senso di calore e strada.
La tua mano senza spada. Tutto passa.
Cos'è che chiama per me il tuo nome?
Pelle chiara, un altro fiore finché mama.
Nei suoi occhi il panorama. Le stelle fino a perdere le idee.
Le tue mani sulle note che creo.
Un gelato e quattro baci al museo.
Il silenzio dei tuoi occhi nel museo.
E non sei te.
No, non sei te che mi devi insegnare a correre, che devi insegnarmi a vivere. No, non sei te.
No, non sei te che mi devi insegnare a correre, che devi insegnarmi a vivere. No, non sei te.
Tu mi hai portato fuori strada, però sai che adoro quella sbagliata.
E canto sottovoce, nana, sotto casa con la canna già girata, la benzina rifilata. E che serata!
Con la maglietta dritta ma la testa ribaltata.
Duemila fiori in mano e tu che non sei mai arrivata.
Come la risposta alla mia ennesima chiamata, come la mia illusione di avere una chance da portare fino all'aldilà, da strappare e poi farci un collage.
Stare insieme, dimmi se ti va, anche se non ti va.
E non sei te.
No, non sei te che mi devi insegnare a correre, che devi insegnarmi a vivere. No, non sei te.
No, non sei te che mi devi insegnare a correre, che devi insegnarmi a vivere. No, non sei te.
Nederlandse vertaling
En ik zing zachtjes, dwerg.
Vuurvliegjes op de rivier, mama.
Een gevoel van warmte en straat.
Je hand zonder zwaard. Alles gaat voorbij.
Wat is het dat jouw naam bij mij roept?
Lichte huid, nog een bloem zo lang als mama.
Het panorama in zijn ogen. De sterren totdat je je ideeën kwijtraakt.
Jouw handen op de aantekeningen die ik maak.
Een ijsje en vier kusjes in het museum.
De stilte van je ogen in het museum.
En jij bent het niet.
Nee, jij bent het niet die mij moet leren rennen, die mij moet leren leven. Nee, jij bent het niet.
Nee, jij bent het niet die mij moet leren rennen, die mij moet leren leven. Nee, jij bent het niet.
Je hebt me op een dwaalspoor gebracht, maar je weet dat ik van de verkeerde houd.
En ik zing zachtjes, dwerg, onder het huis met de verbinding al gedraaid, de benzine afgesneden. En wat voor een avond!
Met het shirt recht maar het hoofd naar achteren.
Tweeduizend bloemen in je hand en jij die nooit is aangekomen.
Zoals het antwoord op mijn zoveelste oproep, zoals mijn illusie dat ik de kans krijg om naar het hiernamaals te gaan, te verscheuren en er dan een collage van te maken.
Samen zijn, vertel me of je het leuk vindt, ook al vind je het niet leuk.
En jij bent het niet.
Nee, jij bent het niet die mij moet leren rennen, die mij moet leren leven. Nee, jij bent het niet.
Nee, jij bent het niet die mij moet leren rennen, die mij moet leren leven. Nee, jij bent het niet.