Meer nummers van Ele A
Beschrijving
Mijn handpalmen ruiken naar ijzer en regen, alsof herinneringen nu niet in mijn hoofd, maar rechtstreeks in mijn huid zitten. De wereld viel uiteen in reflecties in glas, in druppels, in de schittering van koplampen. Alles lijkt te leven, maar zonder warmte, als oude foto's die hun kleur hebben verloren. Liefde wordt hier gemeten in pixels en eenzaamheid in megabytes stilte. Ergens ver weg knippert een klein lichtpuntje als een herinnering dat iemand nog steeds wacht. De lucht is ijskoud, Antarctisch, maar daaronder brandt nog steeds een kleine vlam, diezelfde die je niet laat stoppen, zelfs als er nergens meer heen te gaan is.
Songtekst en vertaling
Origineel
Yeah.
Su le mani, l'autolinea, le mie impronte digitali hanno la texture dei sedili. Non c'è sangue nelle vene, ma scorrono queste vie.
I ricordi su duemiladue schedine, ma poi chiudo gli occhi e guardo, ah.
C'è un mondo intero su ogni palmo, una piccola lucciola su ogni palo. Spero illumini il passaggio per te.
Voglio che fulmini il paesaggio per te, ah.
Lo sai perché piove e dove cadono le gocce? Come sta la nebbia e perché nasconde le cose?
Calpesto le foglie, ma vedo ancora arancione, questo fuoco che mi muove, che dà peso alle parole, ma guida ancora la Yaris, lavora fino a tardi.
Io l'aspetto sveglia fino al tintinnio di chiavi.
Poi ti cerco in ogni megapixel che ho davanti, ma non esisti come mai.
Yeah. Tu non esisti come Atlantide, ah. E fa più freddo che all'Antartide, ah.
Ma come hai potuto andartene? Io non ho più un posto dove andare, yeah.
Tu non esisti come Atlantide, ah. E fa più freddo che all'Antartide, ah.
Ma come hai potuto andartene? Io non ho più un posto dove andare, non ho un posto dove andare.
Tutto sparisce come una lettera sulla condensa, sul bagnasciuga. La strada per casa è solo curve.
Scusa se perdo la voce come un ultra che va domenica allo stadio per piangere.
La scusa dei fumogeni per le lacrime.
Con il ghiaccio negli occhi, più freddo della guerra, ma si scalderà per l'ok, yeah, yeah.
Da piccolina cercavo l'altra metà, toccare il cielo basta un'altalena.
Andare altrove basta la mia testa, uno scivolo per riportarmi a terra.
Centomila immagini, ma io ti cerco e non ci sei.
Chi sei?
Tu non esisti come Atlantide, ah. E fa più freddo che all'Antartide, ah.
Ma come hai potuto andartene? Io non ho più un posto dove andare, yeah. Tu non esisti come
Atlantide, ah. E fa più freddo che all'Antartide, ah.
Ma come hai potuto andartene? Io non ho più un posto dove andare, non ho un posto dove andare.
Yeah, yeah, yeah. Non ho più un posto dove andare, non ho un posto dove andare.
Yeah, yeah, yeah.
Non ho più un posto dove andare, non ho un posto dove andare.
Ah.
Non ho un posto dove andare.
Non ho un posto dove andare.
Nederlandse vertaling
Ja.
Op mijn handen, de buslijn, mijn vingerafdrukken hebben de textuur van de stoelen. Er stroomt geen bloed in de aderen, maar deze straten stromen.
De herinneringen op tweeduizend twee kaarten, maar dan sluit ik mijn ogen en kijk, ah.
Er zit een hele wereld op elke handpalm, een klein vuurvliegje op elke paal. Ik hoop dat het de doorgang voor je verlicht.
Ik wil dat het het landschap voor je lichter maakt, ah.
Weet jij waarom het regent en waar de druppels vallen? Hoe is de mist en waarom verbergt hij dingen?
Ik vertrap de bladeren, maar ik zie nog steeds oranje, dit vuur dat mij ontroert, dat kracht geeft aan de woorden, maar de Yaris nog steeds aandrijft, werkt tot laat.
Ik wacht tot ze wakker is tot de sleutels rinkelen.
Dan zoek ik je in elke megapixel voor me, maar je bestaat nooit.
Ja. Je bestaat niet zoals Atlantis, ah. En het is kouder dan Antarctica, ha.
Maar hoe kon je weggaan? Ik kan nergens meer heen, ja.
Je bestaat niet zoals Atlantis, ah. En het is kouder dan Antarctica, ha.
Maar hoe kon je weggaan? Ik kan nergens meer heen, ik kan nergens heen.
Alles verdwijnt als een letter op de condensatie, op de kustlijn. De weg naar huis bestaat alleen maar uit bochten.
Sorry als ik mijn stem verlies als een ultra die zondag naar het stadion gaat om te huilen.
De rookbommen zijn een excuus voor tranen.
Met ijs in zijn ogen, kouder dan oorlog, maar hij zal zich opwarmen voor het goede, ja, ja.
Als klein meisje was ik op zoek naar de andere helft, de lucht aanraken is voldoende met een zwaai.
Ergens anders heen gaan is genoeg voor mijn hoofd, een glijbaan om me weer op de grond te brengen.
Honderdduizend afbeeldingen, maar ik zoek je en je bent er niet.
Wie ben je?
Je bestaat niet zoals Atlantis, ah. En het is kouder dan Antarctica, ha.
Maar hoe kon je weggaan? Ik kan nergens meer heen, ja. Je bestaat niet zoals
Atlantis, ach. En het is kouder dan Antarctica, ha.
Maar hoe kon je weggaan? Ik kan nergens meer heen, ik kan nergens heen.
Ja, ja, ja. Ik kan nergens meer heen, ik kan nergens heen.
Ja, ja, ja.
Ik kan nergens meer heen, ik kan nergens heen.
Oh.
Ik kan nergens heen.
Ik kan nergens heen.