El Hob Gany

Liefde komt binnen zonder kloppen - als een hete wind die zand meebrengt en sporen achterlaat op de huid. Hij belooft de hemel, maar gooit je dan terug in de realiteit, waar de nacht eindeloos duurt omdat er niemand in de buurt is. De stem trilt tussen klacht en berusting, alsof het hart met de tijd zelf worstelt: waarom dit alles, als het einde al geschreven is? Het klinkt als de innerlijke monoloog van iemand die overmand is door gevoelens. Alles stond op zijn kop: de dagelijkse gang van zaken, de trots, zelfs het zelfbeeld. En toch trekt het me naar waar het pijn doet, omdat het daar ooit warm was. Liefde kwam, schudde me door elkaar, ging weg... en binnenin bleef een echo achter - moe, mooi, schaamteloos levendig.