Обманула

Liefde laait hier op als een lucifer - snel, fel en met een brandwond. De lucht ruikt naar herfst, wrok en iets metaalachtigs, alsof een hart echt kan rinkelen van pijn. Woorden snijden, rozen steken, en bladeren vallen precies synchroon met vertrouwen. Alles is dramatisch, op zijn Russisch, met overgave en een vleugje theater - alsof het een scène is waar het gordijn al gevallen is, maar de acteur nog steeds niet weg kan. En ja, in dit verhaal is natuurlijk "zij" schuldig. Die ene met het rode haar, de witte jurk en ogen die nu zelfs de behang in de slaapkamer achtervolgen. Maar onder al dat luide "verraden" klinkt iets anders door - niet woede, maar een wanhopig onbegrip over hoe liefde weer in een tragedie is veranderd.