Meer nummers van Jakub Zaron
Beschrijving
Uitgebracht: 24 oktober 2025
Songtekst en vertaling
Origineel
Pęka mi głowa.
Rozsadza mi umysł na samą myśl, że mam gdzie się schować i dokąd wyjść. Czy warto mieć za sobą i uciec?
Strasznie mi szkoda.
Rozprutych dialogów nie będę szyć.
To słaba metoda i cienka nić. Od dawna się już z Tobą nie kłócę.
Do dziś.
Na później.
Nie zostawiaj tyle spraw na później.
Nie porzucaj we mnie żadnych kłamstw, niepotrzebnych pauz i marzeń, których nie potrafię przeżyć.
Marzeń, których nigdy nie chcę zmienić.
Znowu na schodach.
Jedną nogą w górę, drugą w dół.
Zamiast usiąść jak człowiek, wchodzę pod stół.
Nie parzy nic, gdy chłodno od ziemi.
Taka pogoda to żadna ulewa, ledwie mżawka.
Wystarczy mi słońca, by żyć.
Za mało deszczu, żeby coś zmienić.
Na później.
Nie zostawiaj tyle spraw na później.
Nie porzucaj we mnie żadnych kłamstw, niepotrzebnych pauz i marzeń, których nie potrafię przeżyć.
Marzeń, których nigdy nie chcę zmienić.
Patrzymy w dal, a pod nogami lęk bo trzyma nas przy sobie.
Tak sobie mi z tym.
Ostatni raz kłamałem sobie, że nie dam już. Tak sobie mi z tym jest.
Tak sobie mi z tym jest.
Nederlandse vertaling
Mijn hoofd bonst.
Het verbijstert mij als ik denk dat ik een plek heb om me te verstoppen en een plek om naartoe te gaan. Is het de moeite waard om achterop te raken en weg te rennen?
Het spijt me zo.
Ik zal geen gescheurde dialogen naaien.
Dit is een zwakke methode en een dunne draad. Ik heb al een hele tijd geen ruzie meer met je gehad.
Tot vandaag.
Voor later.
Laat niet zoveel dingen achter voor later.
Laat mij niet achter met leugens, onnodige pauzes en dromen dat ik niet kan leven.
Dromen die ik nooit wil veranderen.
Weer op de trap.
Eén been omhoog, één been omlaag.
In plaats van als een mens te zitten, ga ik onder de tafel.
Niets brandt als het vanaf de grond koel is.
Dit weer is geen stortbui, maar een motregen.
Ik heb genoeg zon om te leven.
Niet genoeg regen om een verschil te maken.
Voor later.
Laat niet zoveel dingen achter voor later.
Laat mij niet achter met leugens, onnodige pauzes en dromen dat ik niet kan leven.
Dromen die ik nooit wil veranderen.
We kijken in de verte en angst ligt onder onze voeten omdat het ons dichtbij houdt.
Ik vind dat oké.
Voor de laatste keer loog ik tegen mezelf dat ik niet meer zou toegeven. Dat is hoe ik erover denk.
Dat is hoe ik erover denk.