gece boyu

Vijf uur 's ochtends is het uur waarop alles mogelijk en tegelijkertijd zinloos lijkt. De stad is nog niet wakker, maar binnenin bruist het al - niet van de cafeïne, maar van de resten van andermans huid op het geheugen. Waar passie zich voordoet als liefde, en eenzaamheid doet alsof ze zich vermaakt. In de lucht hangt de geur van slapeloosheid, te luid voor de stilte van de slaapkamer. Het is simpel: het lichaam zoekt vergetelheid, het hart zoekt rechtvaardiging, en de ochtend vindt ze allebei, zoals altijd, in hetzelfde bed met schuldgevoelens en een zoete overdosis.