Meer nummers van Genco Arı
Beschrijving
Soms is stilte als een vreemd geschenk van het universum. Eerst is het fijn: de telefoon gaat niet, niemand stoort je, je kunt gewoon bestaan zonder uitleg of to-do-lijsten. Maar dan verandert die gezelligheid in een lichte echo - het lijkt rustig, maar ergens binnenin beweegt een onrustig beestje: wat als ze het gewoon vergeten zijn? En dan begint het stille drama zonder publiek - met zuchten, zelfspot en een vleugje gekte erbij. De muziek ademt als het ware deze toestand: vanbuiten een vlak gezicht, vanbinnen een storm van geaccepteerde nederlagen en verzoeningen. Uiteindelijk hoef je niet elk gevecht te winnen. Soms is het genoeg om gewoon opzij te gaan, je eigen hoekje te vinden en de wereld een beetje te laten draaien zonder jouw tussenkomst. Tekst en muziek: Burak Kut Producent: Cenk Arı Regisseur: İzzet Başlak Assistent: Dilara Çakıroğlu, Haluk Çoluk Kleur: Mert Aytaş Camera- en lichtapparatuur: 24/7 camerahuur Kunstmaterialen: Süksse Organizasyon Mode en kostuumontwerp: Suzan Tokgöz
Songtekst en vertaling
Origineel
Çok tuhaf bugün telefon çalmıyor.
Arayan olmuyor.
Merak edenler de yok.
Bir yandan iyi hoşuma gidiyor sessizliğin sesi. Kalbim sanki yalnızlık heveslisi.
Sonra bir garip unutulma korkusu sarıyor beni.
Sorma ben nasıl neden bu hale geldim?
Hafif delirdim.
Ne oldu sorma.
Kendime savaş açtım, yenildim.
Cesur değildim.
Sebebini sorma.
Belli ki çok az süre direndim.
Çabuk pes ettim.
Kader mi sorma.
Ben ne yazılmışsa kabul ettim.
Hal böyleyken köşeme çekildim.
Ah canım yine hiçbir şey çekmiyor.
İçimden gelmiyor.
Hesap soranlar da yok.
Hak ettin dedi. Zoruma gidiyor.
Kim kaderi bilir ki?
Belki zorunlu tercih meselesi.
Sonra bir umut, bir dayanma kuvveti geliyor gibi.
Sorma ben nasıl, neden bu hale geldim?
Hafif delirdim.
Ne oldu sorma.
Kendime savaş açtım, yenildim.
Cesur değildim.
Sebebini sorma.
Belli ki çok az süre direndim.
Çabuk pes ettim.
Kader mi sorma.
Ben ne yazılmışsa kabul ettim.
Hal böyleyken köşeme çekildim.
Nederlandse vertaling
Het is heel vreemd dat de telefoon vandaag niet rinkelt.
Niemand belt.
Er zijn geen mensen die nieuwsgierig zijn.
Aan de ene kant hou ik echt van het geluid van stilte. Het is alsof mijn hart verlangt naar eenzaamheid.
Dan overvalt mij een vreemde angst om vergeten te worden.
Vraag me niet hoe of waarom ik zo ben geworden?
Ik werd een beetje gek.
Vraag niet wat er is gebeurd.
Ik verklaarde mezelf de oorlog en werd verslagen.
Ik was niet moedig.
Vraag niet waarom.
Blijkbaar heb ik heel kort weerstand geboden.
Ik gaf het snel op.
Vraag niet of het het lot is.
Ik accepteerde wat er geschreven stond.
Toen dat het geval was, trok ik mij terug in mijn hoek.
Ojee, niets stoort mij weer.
Ik heb er geen zin in.
Er zijn geen mensen die hen ter verantwoording roepen.
Hij zei: "Je verdient het." Ik heb het moeilijk.
Wie kent het lot?
Misschien is het een kwestie van gedwongen keuze.
Dan lijkt het een hoop, een kracht van uithoudingsvermogen.
Vraag me niet hoe of waarom ik zo ben geworden?
Ik werd een beetje gek.
Vraag niet wat er is gebeurd.
Ik verklaarde mezelf de oorlog en werd verslagen.
Ik was niet moedig.
Vraag niet waarom.
Blijkbaar heb ik heel kort weerstand geboden.
Ik gaf het snel op.
Vraag niet of het het lot is.
Ik accepteerde wat er geschreven stond.
Toen dat het geval was, trok ik mij terug in mijn hoek.