Retro 11

De nacht ruikt naar het leer van Retro 11 sneakers en Dolce - zo'n eenvoudige, maar tegelijkertijd een beetje theatrale combinatie. Voorbijgangers in bekende buurten werpen blikken, alsof het volgens een vast schema gaat: één zwaai en het is al bekend wie er aan de lijn is. Elke verschijning is als een kleine performance: alsof het een speciaal gekozen look is voor een korte scène zonder regisseur. Hier zijn geen beloftes voor morgen, alleen een glinsterende Mercedes-salon, gefluister in de DM en het gevoel dat alles volgens de regel "zonder getuigen" gebeurt. Een nachtelijke passie is als een verslaving: kussen waar je je hoofd bij verliest en een lichaam waar je voor bidt. Problemen zijn een accessoire: moedig en ter zake, zonder overbodige uitleg. Lichte ironie over de eigen rol: geen held van het geluk, maar een noodoplossing op het juiste moment. Bandietmoed, verborgen tederheid en het besef dat liefde hier niets mee te maken heeft - alleen een scherp, dichtbij moment. In dit ritme lijkt de nacht eerlijker dan beloften.