Meer nummers van Caleydo
Meer nummers van Bassi Maestro
Beschrijving
Première: 17 oktober 2025.
Songtekst en vertaling
Origineel
Ricordo quando il fumo a noi poneva in testa troppe ipotesi, a quella festa di zombie, una necropoli.
Fu lì che la vidi per la prima volta togliersi la giacca sull'entrata e ordinarsi un Metropolis.
E mi ricordo bene la seconda volta insieme, nudi su un divano mescolava droghe e alcolici.
Quando la vidi mesi dopo alle ringhiere stava con un altro, lei finse di non conoscermi.
Ricordo la prima volta che presi gli schiaffi a caldo in un parcheggio un po' più in là dei campi nomadi. A me l'amore me l'hanno insegnato i tossici.
Che cos'è l'odio lo imparai a casa dei nobili.
È per un chilo ed un milione che ricordi ci sbavavano i ragazzi da favietto sotto i portici.
Il più ricco che conobbi con quei soldi si comprò una depressione su uno schermo cento pollici. Ah. L'età dell'oro, gli anni d'oro, magia.
Guardo le foto, quei ricordi, ma gira. Anche se a volte mi ha ferito, va via.
Però sorrido se passo quella via.
E ogni volta che mi chiedono adesso: va tutto bene, tutto bene, ma certo.
Va tutto bene, tutto bene, ma certo. Però rivorrei tutto questo.
Ancora stessa via, stesso posto di sempre. Ancora stessa piazza, le stesse conoscenze.
Ho ancora l'endorfinà di chi non ha un piano in mente.
Tu ancora col tuo sguardo assente.
Ancora gli anni d'oro, gli stessi tramici attorno. Da quando il quarto sei se l'hai mangiato il mondo.
Ancora bevo porto, a casa torno sbronzo.
Ancora dico mi ricordo.
E ancora celebriamo sto marciume cerebrale col calice da riempire e con la testa da svuotare.
Ancora fuori per le strade, seguimmo l'aquilone fino a vederlo scappare.
Ancora un'altra estate passa, poi siamo in bilico.
Ancora mi fa male quando passo il suo civico. Ancora è surreale questa piazza De Chirico.
Ancora a superare ciò che è stato deciso.
L'età dell'oro, gli anni d'oro, magia.
Guardo le foto, quei ricordi, ma gira. Anche se a volte mi ha ferito, va via.
Però sorrido se passo quella via.
E ogni volta che mi chiedono adesso: va tutto bene, tutto bene, ma certo.
Va tutto bene, tutto bene, ma certo. Però rivorrei tutto questo. Sì.
Nederlandse vertaling
Ik herinner me dat de rook te veel hypothesen in ons hoofd opriep, op dat zombiefeestje, een necropolis.
Daar zag ik haar voor het eerst haar jasje in de deuropening uittrekken en een Metropolis voor zichzelf bestellen.
En ik herinner me nog goed de tweede keer samen, naakt op een bank terwijl ik drugs en alcohol mengde.
Toen ik haar maanden later bij de reling zag, was ze met iemand anders, ze deed alsof ze mij niet kende.
Ik herinner me de eerste keer dat ik een klap kreeg op een parkeerplaats iets verder weg van de nomadenkampen. Verslaafden hebben mij liefde geleerd.
Ik heb geleerd wat haat is in het huis van de edelen.
Voor een kilo en een miljoen kwijlden de kinderen onder de speelhallen over herinneringen.
De rijkste die ik kende kocht met dat geld een depressie op een honderd-inch scherm. Oh. De gouden eeuw, de gouden jaren, magie.
Ik kijk naar de foto's, die herinneringen, maar het draait. Zelfs als het me soms pijn doet, gaat het weg.
Maar ik glimlach als ik die straat passeer.
En elke keer als ze mij nu vragen: alles is goed, alles is goed, maar natuurlijk.
Het is allemaal goed, allemaal goed, maar natuurlijk. Maar ik wil dit allemaal graag terug.
Dezelfde straat, dezelfde plaats als altijd. Nog steeds dezelfde plek, dezelfde kennis.
Ik heb nog steeds de endorfine van iemand die geen plan in gedachten heeft.
Je hebt nog steeds je afwezige blik.
Nog steeds de gouden jaren, dezelfde complotten in de buurt. Sinds de vierde heb je de wereld opgegeten.
Ik drink nog steeds port, ik kom dronken thuis.
Ik zeg nog steeds dat ik het me herinner.
En we vieren nog steeds deze hersenrot met de beker om te vullen en het hoofd om te legen.
Nog steeds op straat volgden we de vlieger totdat we hem zagen wegrennen.
Er gaat weer een zomer voorbij en dan staan we in de balans.
Het doet nog steeds pijn als ik langs zijn huis loop. Deze Piazza De Chirico is nog steeds surrealistisch.
Nog steeds bezig met wat er is besloten.
De gouden eeuw, de gouden jaren, magie.
Ik kijk naar de foto's, die herinneringen, maar het draait. Zelfs als het me soms pijn doet, gaat het weg.
Maar ik glimlach als ik die straat passeer.
En elke keer als ze mij nu vragen: alles is goed, alles is goed, maar natuurlijk.
Het is allemaal goed, allemaal goed, maar natuurlijk. Maar ik wil dit allemaal graag terug. Ja.