peachy

Soms klinkt liefde als een mooi ongeluk. Alles is zacht, bijna teder - tot de eerste blauwe plek. Eerst ‘peachy’, dan valt het op de grond, en nu ruikt de ongemakkelijke stilte naar iets te eerlijks. Het gaat hier niet om drama, maar om vermoeidheid - die vermoeidheid waarbij je gewoon met je gezicht in je kussen wilt liggen en even niet iemands ‘droom’ wilt zijn. De muziek ademt gelijkmatig, alsof ze probeert te kalmeren - maar van binnen klopt toch diezelfde hartslag: “misschien ben ik te veel?” En misschien moet je inderdaad gewoon wat rustiger aan doen, niet redden, niet vasthouden, niet rennen. Soms is het beste “voor altijd” datgene wat op tijd eindigt.