Meer nummers van Jasmine Thompson
Beschrijving
Als alle woorden al gezegd zijn, blijft er stilte over. Diezelfde stilte, dik en kleverig, waarin je hoort hoe de tijd zonder toestemming verdergaat. De wereld lijkt hetzelfde: de zon gaat nog steeds onder om weer op te komen, het gras wuift, de wind doet nog steeds alsof hij weet waar hij waait. Alleen van binnen is er iets een paar millimeter verschoven en is alles niet meer op zijn plaats.
Het is grappig en triest tegelijk – alsof je huilt en dan plotseling lacht, omdat het anders niet kan. Want verdriet hoeft niet mooi te zijn, en er zit geen poëzie in, hoezeer we ook naar de juiste woorden zoeken. Het leven gaat gewoon door. Zelfs als iemand daarin niet meer naast je loopt.
Triest, niet ontroerend. Zoals een boeket op een begrafenis – ingetogen, maar echt.
Songtekst en vertaling
Origineel
Dad said it best, "Oh, the sun will set only to rise again. "
I say it's funny though my eyes are wet.
Somehow everything's changed, but nothing, I guess.
The words escape me every time.
Not a perfect line.
No poetry in dying.
In my grief,
I laugh as much as cry.
While life without you starts.
While life without you starts tonight.
Oh, tonight.
Maybe I'll stand in an empty field. Walk till the day makes sense.
Maybe I'll see now the window's clean.
That there's nothing to fear but fear itself.
The words escape me every time.
There's no perfect line.
Ain't no poetry in dying.
In my grief, I will laugh as much as cry.
While life without you starts.
While life without you starts tonight.
Mm.
Tonight.
Undecided, not beautiful as flowers at a funeral.
And the words escape me every time.
There's no perfect line.
No poetry in dying.
In my dreams, I laugh as much as cry.
Oh, life without you starts.
While life without you starts. Oh, life without you starts.
While life without you starts tonight.
Nederlandse vertaling
Mijn vader zei het het beste: 'O, de zon gaat onder en komt pas weer op.'
Ik zeg dat het grappig is, ook al zijn mijn ogen nat.
Op de een of andere manier is alles veranderd, maar niets, denk ik.
Iedere keer ontsnappen de woorden mij.
Geen perfecte lijn.
Geen poëzie bij het sterven.
In mijn verdriet,
Ik lach evenveel als huil.
Terwijl het leven zonder jou begint.
Terwijl het leven zonder jou vanavond begint.
O, vanavond.
Misschien sta ik in een leeg veld. Loop tot de dag zinvol is.
Misschien zie ik nu dat het raam schoon is.
Dat er niets anders te vrezen valt dan de angst zelf.
Iedere keer ontsnappen de woorden mij.
Er bestaat geen perfecte lijn.
Er is geen poëzie in het sterven.
In mijn verdriet zal ik evenveel lachen als huilen.
Terwijl het leven zonder jou begint.
Terwijl het leven zonder jou vanavond begint.
Mm.
Vanavond.
Onbeslist, niet mooi als bloemen op een begrafenis.
En elke keer ontsnappen de woorden mij.
Er bestaat geen perfecte lijn.
Geen poëzie bij het sterven.
In mijn dromen lach ik evenveel als huil ik.
Oh, het leven zonder jou begint.
Terwijl het leven zonder jou begint. Oh, het leven zonder jou begint.
Terwijl het leven zonder jou vanavond begint.