Obiad u babci

De stoom uit de pan stijgt op als de rook van de tijd - dik, met de geur van je kindertijd en een vleugje nostalgie. Ergens sist een karbonade, knapperen komkommers, en krijgt de wereld weer betekenis: alles komt goed, want vandaag eten we bij oma. Hier is geen plaats voor diëten en zorgelijke gedachten. Hier klinkt de lepel tegen het bord met zoveel overtuiging, alsof hij een orkest van gezinsgeluk dirigeert. Oma gelooft zoals altijd niet in ‘genoeg’ - ze voegt toe, legt erbij, giet erbij. En je bent niet langer een kleinzoon, geen volwassen, vermoeide eenheid van de samenleving, maar gewoon een mens die weer zonder voorwaarden verzadigd en geliefd kan zijn.