Meer nummers van Andéol
Beschrijving
Het lied lijkt een hele verzameling willekeurige beelden te bevatten: een binnenplaats, een knop, een radiator, motregen achter het raam, een schoolplein en volwassenen die tegen elkaar schreeuwen. Dit alles vormt een stroom die lijkt op de innerlijke monoloog van een mens die moe is, maar toch ‘continue, continue’ blijft zeggen – als een vastgelopen cassettebandje dat niet kan stoppen.
Hier is geen glans, alleen rauwe eerlijkheid: pijn, vermoeidheid, kleine observaties, omgezet in scherpe fragmenten tekst. De woorden krijgen ritme en uit de chaos komt een vreemde muziek van overleven naar voren – ingetogen, een beetje vermoeid, maar met een soort koppige tederheid voor het leven, zelfs als het pijnlijk is.
Songtekst en vertaling
Origineel
Un type qui s'emmerde et qui chouine de plus.
Y voit un caillou, y voit un caillou, j'vois un diamant en pierre que brute.
Le salon, les parents qui s'crient dessus. Au comptoir, l'ancien qui s'vide le fût.
Non, mais t'as vu l'ciel? À quel moment on dirait le Sud?
Comme dans les films, les moments décisifs qui d'un coup défilent.
Pendant qu'un couple se déchire, le type devant l'bouton rouge se décide.
Le petit tout seul dans la cour de récré, c'était p'têt pas le plus fou de l'équipe.
P'têt qu'il savait qu'ça se tourne une roue, que parfois même ça se courbe une échine.
J'continue, j'continue, j'continue. Comme si y avait pas d'ravin, j'continue.
Bientôt, j'tombe, j'rebondis plus.
Même la liqueur, j'la dilue pas.
Et ça continue, continue. Dans ma tête, la chaîne d'infos en continu.
Ça fait déjà longtemps qu'ça s'dit plus que les larmes, ça se dissimule.
J'ai annulé tous les plans pour ne rien faire à la place.
J'ai déjà détesté tous les gens. J'envoie la carapace à la casse.
J'ai déjà fait partie d'tous les clans, déjà tiré la gueule par tous les temps.
Les yeux qui regardaient dans tous les sens, ça saigne, j'arrache pas, j'pars en draps.
J'détruis tout, j'fais une jolie chanson, j'dédommage.
Des larmes et du seum, vivement qu'ils prennent la moitié d'l'héritage.
Bien sûr qu'j'ai pris sur moi, bien sûr qu'j'avais pas encore l'âge.
Les bruits des rats, l'odeur d'la merde, les cris d'la folle du quatrième étage.
Rien d'autre que des formes et débris pour passer par-d'ssus la clôture électrique.
Encore des ouragans, encore des débris.
Fallait l'dire, c'est à ça qu'ça sert une rétine.
Non, le temps fait pas bien les choses. Les yeux pendus au ciel quand il pleut des cordes.
Le vase, ça fait longtemps qu'il déborde. Depuis les deux qui s'tapaient, moi qui m'interpose.
Ça suffit pas d'l'faire remplir à ras bord, ça suffit même pas de remplir la feuille.
Pense au p'tit à côté du radiateur qui trouve goût à la vie dans un baladeur.
J'ai dit pardon plus de fois qu'allons-y.
Même pris l'béton pour du carton-pâte.
Parfois, y a qu'les cauchemars qui s'accomplissent.
Crois-moi, y a des histoires qui s'racontent pas.
J'continue, j'continue, j'continue. Moi, j'en veux pas d'la fin, j'continue.
Bientôt, j'tombe, j'rebondis plus.
Bientôt, j'tombe.
Et ça continue, continue. Dans ma tête, la chaîne d'infos en continu.
J'ai les yeux d'ma mère, t'inquiète, bientôt, j'ai ses pilules.
Nederlandse vertaling
Een man die zich verveelt en bovendien zeurt.
Ik zie een kiezelsteen, ik zie een kiezelsteen, ik zie een diamant in een ruwe steen.
De woonkamer, de ouders die tegen elkaar schreeuwen. Aan de balie is de oude man het vat aan het leegmaken.
Nee, maar heb je de lucht gezien? Wanneer voelt het als het Zuiden?
Net als in films gaan de beslissende momenten plotseling voorbij.
Terwijl een koppel uit elkaar wordt gescheurd, neemt de man voor de rode knop een besluit.
De kleine helemaal alleen in de speeltuin was misschien niet de gekste van het team.
Misschien wist hij dat een wiel draait, dat het soms zelfs de ruggengraat buigt.
Ik ga door, ik ga door, ik ga door. Alsof er geen ravijn is, ga ik verder.
Al snel val ik en stuiter niet meer terug.
Zelfs de drank, ik verdun het niet.
En het gaat maar door. In mijn hoofd de continue nieuwszender.
Het is lang geleden dat het is gezegd, meer dan tranen, het is verborgen geweest.
Ik heb alle plannen geannuleerd en niets in de plaats gedaan.
Ik heb vroeger iedereen gehaat. Ik stuur de granaat naar de schroothoop.
Ik heb al deel uitgemaakt van alle clans en heb me onder alle weersomstandigheden staande gehouden.
De ogen kijken alle kanten op, het bloedt, ik scheur het niet af, ik blijf achter in lakens.
Ik vernietig alles, ik maak een mooi liedje, ik maak het goed.
Tranen en sperma, ik kan niet wachten tot ze de helft van de erfenis in ontvangst nemen.
Natuurlijk heb ik het op mij genomen, ik was natuurlijk nog niet oud genoeg.
De geluiden van ratten, de geur van stront, het geschreeuw van de gekke vrouw op de vierde verdieping.
Alleen maar vormen en puin om over de elektrische afrastering te komen.
Meer orkanen, meer puin.
Het moest gezegd worden, daar is een netvlies voor.
Nee, de tijd doet het niet goed. Ogen die naar de hemel bungelen als het hevig regent.
De vaas staat al een hele tijd overvol. Van de twee die bij elkaar stonden, ik die tussenbeide kwam.
Het is niet genoeg om het tot de rand te vullen, het is zelfs niet genoeg om het vel te vullen.
Denk aan de kleine naast de radiator die zin in het leven vindt in een draagbare muziekspeler.
Ik heb vaker sorry gezegd dan laten we gaan.
Ik zag het beton zelfs aan voor karton.
Soms zijn het gewoon nachtmerries die werkelijkheid worden.
Geloof me, er zijn verhalen die niet verteld worden.
Ik ga door, ik ga door, ik ga door. Ik wil het einde niet, ik ga door.
Al snel val ik en stuiter niet meer terug.
Al snel val ik.
En het gaat maar door. In mijn hoofd de continue nieuwszender.
Ik heb de ogen van mijn moeder, maak je geen zorgen, binnenkort krijg ik haar pillen.