Suruç

Het lied lijkt geweven uit luchtspiegelingen - uit datgene wat eeuwig lijkt, maar smelt zodra je het aanraakt. De wereld is er wankel, als lucht boven heet asfalt: kinderen drinken vuur, de lucht bedriegt met haar licht, en dromen lijken echt geloofwaardiger dan het nieuws. Alles is een beetje scheef, een beetje triest, maar op een vreemde manier ook mooi.

Hier klaagt de melancholie niet, ze constateert alleen: zelfs liefde kan verboden zijn, brood kan bitter zijn en hoop is het enige dat nog niet zijn waarde heeft verloren. En misschien is dat wel de redding: de leugen zien, maar toch naar de zon blijven kijken.