Cheap Hotel

Een komisch koor van stemmen, beledigingen en mislukte telefoontjes - alsof iemand per ongeluk een dictafoon heeft aangezet in het holst van een chaotische nacht. Je hoort het geroezemoes van de club, een discussie over de sleutels van de kamer en een lichte irritatie die ruikt naar goedkope gin en wimpers die in de vroege ochtend zijn afgevallen. Alles speelt zich af in die speciale dimensie na middernacht, waar ‘ik ben niet boos’ verdacht veel klinkt als ‘ik ben boos’ en ‘ik kom er zo aan’ 'nooit' betekent.

De wereld van het nummer is de parkeerplaats achter de club, waar de lichten knipperen als slaaptekort en elke zin half een dreigement, half een liefdesverklaring is. Luidruchtig, opzettelijk nonchalant, klinkt het als een straatorakel over verloren signalen en mensen die elkaar maar niet kunnen vinden, hoewel ze letterlijk achter de muur staan.