Meer nummers van Whorensohn
Beschrijving
Producent, Programmeur: Whorensohn
Tekstschrijver, componist: Olga Krüger
Songtekst en vertaling
Origineel
Nie genug. Nie genug.
Nie genug.
Nie genug.
Nie genug.
Nie genug. Nie genug.
Ich werd' euch heute mal meine Geschichte erzählen, so wie ich sie fühlte, so wie das Leben mich fühlte. Kein Filter, kein Glanz, nur echt.
Es gibt so viel, was ich sagen will, denn da war so viel, was mich fast erschlagen hat.
So viel Gewicht und keiner hat's gesehen. Schon früh hab ich's kapiert. Das Leben ist nicht fair.
Die Leisen haben selten was zu sagen und wer nichts sagt, geht unter.
Ich war nie, wie man mich haben wollte. Zu langsam, zu still, zu viel Angst.
Ich passte nicht, wollte auch nicht. Ich konnte nicht unsichtbar sein.
War besser als gesehen, verletzt werden.
Doch dann kam der Wandel.
Ich wurde älter und ich dachte mir: Fuck drauf, ich werd' reden. Ich werd' laut sein.
Ich hab was zu sagen. Ich bin da.
Und plötzlich war ich zu laut, zu frech, zu unbequem.
Ein Störfaktor, egoistisch, parteigeil, ein schlechtes Vorbild. Aber weißt du was?
Es ist egal, wie du bist, denn für manche bist du nie genug.
Nie richtig, nie passend, nie das, was sie erwarten. Nie genug.
-Nie genug. -Nie genug.
-Nie genug. Nie genug. -Nie genug.
-Nie genug. -Nie genug.
-Nie genug. Nie genug. -Nie genug. Nie genug.
-Nie genug. -Nie genug.
Und trotzdem steh' ich hier mit meiner Stimme, mit meinem Weg, mit allem, was ich bin.
Denn das hier, das ist meine -Geschichte. -Geschichte. Geschichte. Geschichte.
Geschichte. Geschichte. Geschichte.
Und ich schreibe mich.
Nederlandse vertaling
Nooit genoeg. Nooit genoeg.
Nooit genoeg.
Nooit genoeg.
Nooit genoeg.
Nooit genoeg. Nooit genoeg.
Vandaag ga ik je mijn verhaal vertellen, zoals ik het voelde, zoals het leven mij liet voelen. Geen filter, geen glans, gewoon echt.
Er is zoveel dat ik wil zeggen, omdat er zoveel was dat me bijna overweldigde.
Zoveel gewicht en niemand zag het. Ik kwam er al vroeg achter. Het leven is niet eerlijk.
De stille mensen hebben zelden iets te zeggen en degenen die niets zeggen, gaan ten onder.
Ik was nooit wat iemand wilde dat ik was. Te langzaam, te stil, te bang.
Ik hoorde er niet bij, en dat wilde ik ook niet. Ik kon niet onzichtbaar zijn.
Het was beter dan te zien dat je gewond raakte.
Maar toen kwam er verandering.
Ik werd ouder en dacht: fuck it, ik zal praten. Ik zal luid zijn.
Ik heb iets te zeggen. Ik ben hier.
En plotseling was ik te luid, te brutaal, te ongemakkelijk.
Een ontwrichtende factor, egoïstisch, partijdig, een slecht rolmodel. Maar weet je wat?
Het maakt niet uit hoe je bent, want voor sommigen ben je nooit genoeg.
Nooit goed, nooit geschikt, nooit wat ze verwachten. Nooit genoeg.
-Nooit genoeg. -Nooit genoeg.
-Nooit genoeg. Nooit genoeg. -Nooit genoeg.
-Nooit genoeg. -Nooit genoeg.
-Nooit genoeg. Nooit genoeg. -Nooit genoeg. Nooit genoeg.
-Nooit genoeg. -Nooit genoeg.
En toch sta ik hier met mijn stem, met mijn pad, met alles wat ik ben.
Want dit, dit is mijn verhaal. -Verhaal. Verhaal. Verhaal.
Verhaal. Verhaal. Verhaal.
En ik schrijf zelf.