Meer nummers van Cyril Mokaiesh
Beschrijving
Producent: Cyril Mokaiesh
Songtekst en vertaling
Origineel
J'fais de mieux en mieux un métier qu'j'aime de moins en moins.
C'est pas de moi, c'est d'Vincent Lindon.
En chanson, c'est pareil, mais en pire.
Assumer son trajet sans trouver son chemin, j'voyais pas ça, gamin.
J'voulais m'glisser tout doux, pile sous l'projecteur.
Entendre « Waouh, qu'il est beau, le chanteur qui déclame tout haut c'qu'on réclame tout bas ».
J'fais de mieux en mieux un métier qui m'fait bouffer de moins en moins.
Quel chien.
J'fais des efforts, hein. J'trouve plein d'qualités à ceux qui ont la main. Plein.
J'me lève le matin, j'me brosse les dents, j'fais mon lit comme si de rien.
Trois cafés, trois clopes et hop, j'regarde passer les trains.
L'essentiel est de ne pas devenir con.
« Persistance jeunes gens », disait Coppola ce week-end à Cannes dans un discours qui m'a saisi des Converse à la casquette.
Merci Francis.
J'vais m'coucher moins bête.
J'fais de mieux en mieux un métier, mais sans appel entrant calme l'emploi du temps.
De troquet en troquet, j'ai quelques cartes de membre.
De quoi s'réduire en cendres.
Les écrans dégueulent les désastres qu'ils veulent. Moi, j'ai mes écouteurs.
Je trinque aux algorithmes, à leur puits sans fond. À boire, à manger, à jeter.
À boire, à manger, à jeter, AVC. Le public sait-il qu'on en meurt?
L'essentiel est de n'pas perdre l'essentiel.
« Indifférence », disait Wejdene, moi, oued.
Comme concentration sur nos rêves de petites filles et de petits garçons que nous sommes restés, bien que tout paraisse légèrement plus compliqué.
J'fais de mieux en mieux un métier, mais en suis-je bien sûr? Le doute est mon moteur, il me rend la vie dure.
A dicté mes chagrins, mes colères, mes amours.
Un beau jour, je le sais, il me mettra à plat.
Fatigué des étoiles, celles qu'on n'attrape pas.
J'irai leur rendre visite, cette fois pour de bon.
Elles sauront tout le bien que j'ai tenté de faire.
Chanteront mes refrains, géreront mes affaires.
Ensemble, on ne fera qu'un.
Je ferai toujours mon lit.
J'me brosserai les dents comme si de rien.
Trois cafés, trois clopes et hop, j'regarderai passer les trains.
« L'essentiel est de croire en soi, surtout dans les moments difficiles », a dit Corentin Moutet hier après avoir gagné un gros match sur le Simone-Mathieu.
En feu.
Bravo Corentin.
Bonne chance pour la suite.
Bonne chance pour la suite. Bonne chance pour la suite. Bonne chance pour la suite.
Bonne chance pour la suite.
Bonne chance pour la suite.
Nederlandse vertaling
Het gaat steeds beter met mij in een baan die ik steeds minder leuk vind.
Het is niet van mij, het is van Vincent Lindon.
In zang is het hetzelfde, maar erger.
Verantwoordelijk voor jouw reis zonder de weg te vinden, dat kon ik niet zien, jongen.
Ik wilde stilletjes onder de projector glijden.
Toen hij hoorde: “Wauw, wat is hij mooi, de zanger die met zachte stem hardop verkondigt wat we eisen”.
Het gaat steeds beter met mij in een baan waarbij ik steeds minder eet.
Wat een hond.
Ik doe mijn best, hè. Ik vind veel kwaliteiten in degenen die een hand hebben. Vol.
Ik sta 's ochtends op, ik poets mijn tanden, ik maak mijn bed op alsof er niets is gebeurd.
Drie koffie, drie sigaretten en presto, ik kijk naar de treinen die voorbij rijden.
Het belangrijkste is om niet dom te zijn.
“Volharding, jonge mensen”, zei Coppola dit weekend in Cannes in een toespraak die mij met Converse op mijn pet greep.
Bedankt Franciscus.
Ik ga minder stom naar bed.
Ik word steeds beter in mijn werk, maar zonder een inkomend gesprek wordt mijn agenda rustiger.
Van bar tot bar, ik heb een paar lidmaatschapskaarten.
Genoeg om tot as te reduceren.
De schermen braken de rampen uit die ze wilden. Ik heb mijn koptelefoon.
Ik proost op de algoritmen, hun bodemloze put. Om te drinken, om te eten, om weg te gooien.
Drinken, eten, weggooien, aaien. Weet het publiek dat we eraan sterven?
Het belangrijkste is om het essentiële niet te verliezen.
‘Onverschilligheid,’ zei Wejdene tegen mij.
Als concentratie op onze dromen bleven we als kleine meisjes en kleine jongens, ook al leek alles iets ingewikkelder.
Ik word steeds beter in mijn werk, maar weet ik dat zeker? Twijfel is mijn drijfveer, het maakt mijn leven moeilijk.
Dicteerde mijn verdriet, mijn woede, mijn liefdes.
Op een mooie dag, dat weet ik, zal hij me plat leggen.
Moe van de sterren, degenen die we niet kunnen vangen.
Ik ga ze bezoeken, deze keer voorgoed.
Ze zullen al het goede weten dat ik probeerde te doen.
Zal mijn refreinen zingen, mijn zaken regelen.
Samen zullen we één zijn.
Ik zal altijd mijn bed opmaken.
Ik poets mijn tanden alsof het niets is.
Drie koffie, drie sigaretten en presto, ik zal de treinen voorbij zien komen.
“Het belangrijkste is om in jezelf te geloven, vooral in moeilijke tijden”, zei Corentin Moutet gisteren na het winnen van een grote wedstrijd tegen Simone-Mathieu.
In brand.
Goed gedaan Corentin.
Veel succes voor de toekomst.
Veel succes voor de toekomst. Veel succes voor de toekomst. Veel succes voor de toekomst.
Veel succes voor de toekomst.
Veel succes voor de toekomst.