Beschrijving
De muziek van dit nummer is als een vreemde caleidoscoop waarin alle kleuren van de werkelijkheid en een vleugje fantasie door elkaar zijn gemengd. Hier worden het dagelijkse werk en existentiële vragen, hoop en teleurstelling in één adem met elkaar verweven. Het is alsof je in de regen staat, met je hoofd vol onduidelijke gedachten, in een poging te begrijpen wat het echte leven is en wat je ermee moet doen. De echo's van jeugdige moed klinken door de ritmes, en de echo's van volwassen overpeinzingen door de woorden. Het ziet er allemaal een beetje chaotisch uit, maar er schuilt een vreemd soort gezelligheid in deze chaos. In je hoofd zit elektronica, maar in je hart ben je voortdurend op zoek naar zingeving. Dit is niet zomaar een liedje, het is een uitdaging aan jezelf: blijf niet hangen in je gevoelens, ga verder.
Songtekst en vertaling
Origineel
恵の雨をつにめな金彼がめる
我らそれでもつばれない悪我様せべ
誰か笑りに笑われるはなれな我なる
せめから並ばれてるからわれてるなめは
それ出てるパられて生命きたくなる
間が見てる皆したお
までにが惜しいからのにさらす本身本命で
過ごす夜工場の中したくない労働本名を
捨てる夜本を歌うためのある人との神に
聞いた何がリアルカトの代わりにカこ
小さなかこ島から飛び出すどこまで届くか
横で溶けるの羽元と求む斧の欲や棒に殺さ
れた高めや亀型で恵の雨を待つ間にめなる
彼らが崇める神が見
てたよで痛めためから流れた涙を
貯めて満たされた水いつからかからの川な
体をかいから丸カに腹がうかのよう
ように分からなくなるより俺も前も
どこから来てどこに溺れてくか
前ら書いた歌みも切りもない奴に
さらした悲しみも世の仲間に
温かい絶望より経過ランド下
滅亡か助きる一度どうしようもない
日々の服でよか見閉めてキルし
バロリストに出す人生嘘とかつけねえ
武器用ゼね人に
4年生やねイエレイ
殺すところは南端こケムしても
心の中確かにまた張りつく痛みに
も消えてくれ人に
なりたいのに腹み作りを
手達の記憶の多く
前顔出しのやられたシも
たくさん笑わせてくれた分で
返したい10代の俺うるさい音
で数倍の声を活けした
青春に10代の俺
数万の1000円逃げる飯の目
助けてくれないから奪ろだけ
家庭に過ぎたバステナ
これいつまでた軽くだ彼がされほどされた
あの自動的な日々らも勝て呪わせるな
ま抜けただけ集め切り消した楽園このままなら食
がしたいなら選ばない道俺を
俺のせのまま生まれこばるパレートする
パレットレモンの花も裏われウェポンは選ぶ
とにかくやべえもん自分はエレクトリカルパレード
楽しそうか何が楽しそうかたださを神たの
消化回して単語紹介する一旦越し
妖怪するもじわに入える七し草も足跡
後に帰る神頼みかペンとしても大切な
でも気の遊びじゃねえ
何か正解コーチング大衆は有識者に任せ
ガンガンこっち来る丸で信者がセガむ観光
世界観構築偽物炙れば状態変化でホト運動
元の姿取り戻したそれはほとんど元の
リアルがシリアルからパラルリナルが身に
なるから学べるリアルが知りるからパラル
リナルが身になるから学べる終わらな所梅
のあの該所梅のでもサコロはゾロめ今の俺
しかない言葉と怖い相手ちくて負けて俺軸
を軸に対し
Nederlandse vertaling
De genaderegen, ze aanbidden geld. Hij hoort het.
Wij, zelfs dan zullen we niet veranderen, slechte goden, dien.
Wie lacht, wordt uitgelachen, afgescheiden van wat ik ben.
Omdat ik bekritiseerd word, word ik gescheiden, een naam.
Het komt eruit, wordt nagestreefd, ik wil leven.
De ruimte kijkt, iedereen doet het.
Tot nu toe is het zonde, daarom stel ik mezelf bloot, mijn lot.
Nachten doorbrengen in de fabriek, ik wil niet werken, mijn echte naam.
Nachten doorbrengen met het opgeven van mijn naam, voor het zingen van liedjes, met een god met wie ik een band heb.
Gevraagd wat echt is, in plaats van een kathedraal, een verleden.
Van een klein eiland, vliegen, hoe ver kan ik reiken?
Naast me smelt een vleugel, ik zoek een bron, een bijl, begeerte, vermoord door een stok.
Verhoogd, in de vorm van een schildpad, wachtend op de genaderegen, ondertussen.
De god die zij aanbidden, ziet
de tranen die vloeien van de pijn die ze voelen.
Verzameld, gevuld water, sinds wanneer een lege rivier?
Mijn lichaam jeukt, als een cirkel, mijn buik gromt.
Zoals, ik weet het niet meer, zelfs ik, zowel het verleden als het heden.
Waar kom ik vandaan, waar verdrink ik in?
De liedjes die ik in het verleden schreef, alles wat ik heb blootgelegd aan hopeloze mensen.
De warmte van de ellende die ik heb blootgelegd aan mijn kameraden.
Meer dan warme wanhoop, een vervlogen land, ondergang of gered worden.
Onmogelijke dagen, sluit je ogen in de kleren van de dag en dood.
Een balorist uitbrengen, ik kan niet liegen over het leven.
Een wapen gebruiken tegen iemand, een vierdejaars, yeah, yeah.
De plek waar ik wil doden is het zuidelijke punt, zelfs als ik er rook van maak.
Zeker in mijn hart, een pijn die blijft hangen, verdwijn alsjeblieft.
Ik wil een mens worden, maar ik maak me zorgen over mijn buik.
Veel van de herinneringen van de handlangers.
Zelfs de gezichten uit het verleden die verslagen zijn, de tijden dat ik veel heb gelachen.
Ik wil terugbetalen met de stem die ik in mijn tienerjaren heb versterkt met harde geluiden.
Aan de jeugd van mijn tienerjaren, aan de 10.000 yen van duizenden rennende maaltijden.
Omdat ze me niet komen helpen, steel ik alleen, een voorbijgegane basteena in mijn familie.
Hoe lang duurt dit nog? Het is licht, ze hebben het gedaan, zo vaak gedaan.
Zelfs die automatische dagen, ik kan niet winnen, vervloek het niet.
Gewoon weggerukt, verzameld, uitgewist, een paradijs. Als dit zo doorgaat, wil ik eten, kies ik niet een pad.
Ik zal herboren worden, zoals ik ben, ik zal mezelf verdedigen.
Palet, citroenbloemen, de achterkant wordt ook onthuld, het wapen dat ik kies.
Hoe dan ook, iets engs, ik ben een Electrical Parade.
Amusant? Wat is er amusant? Ik vraag het God.
Ik herkauw, introduceer woorden, ik wacht even.
Een monster, ik begrijp het geleidelijk, zeven soorten kruiden, ook voetstappen.
Ga terug naar het verleden, vertrouw op God, zelfs als ik een pen ben, een belangrijk persoon.
Maar dit is geen spel van gevoel.
Wat is het juiste antwoord? Coaching, ik laat het aan de experts over.
Ze komen me bestormen, alsof gelovigen me stalken, sightseeing.
Een wereldbeeld creëren, als je een nep verbrandt, verandert de staat, een warme beweging.
Herwint zijn oorspronkelijke vorm, dat is meestal origineel.
De realiteit wordt serieel, paralinair wordt eigen gemaakt.
Omdat ik van de realiteit kan leren, wordt paralinair eigen gemaakt.
Omdat ik van de realiteit kan leren, eindigt het niet. De pruimenbloesems daar, zelfs bij de betreffende pruimenbloesems, zijn het getal 111.
De woorden die ik nu heb, en een eng persoon, verlies niet van mij, mijn as.