Exile

Je hebt het gevoel dat de hele wereld om je heen in beweging is en dat je midden in die chaos staat, helemaal alleen. Die onzichtbare muren lijken steeds dichter op je af te komen en elke stap voelt als een reis van duizenden kilometers. Het is alsof je probeert te ontsnappen, maar het enige wat je bereikt is dat je steeds dieper wegzinkt in je eigen gedachten en angsten. De nacht valt en brengt een donkere leegte met zich mee waaruit je wilt ontsnappen, maar je weet niet waarheen. En daar is het dan: zelfopsluiting. Je bent als een gevangenis voor jezelf en elk gefluister uit de donkere hoeken herinnert je daar alleen maar aan. In deze vlucht is er geen overwinning, alleen een zoektocht naar een uitweg die niet lijkt te bestaan. Je bent omringd door spoken - je eigen onzekerheden - en hoe hard je ook probeert te ontsnappen, je schaduw is altijd bij je, met een wapen in zijn handen dat alleen op jou gericht is. In deze innerlijke ballingschap blijf je alleen achter.