Meer nummers van Ganczarska
Beschrijving
Componist: Luiza Ganczarska
Tekstschrijver: Luiza Ganczarska
Songtekst en vertaling
Origineel
Krążę na arkusie między domem aż po Nara.
Dzieci grają znów w plażową.
Tu panuje wieczne lato.
Po ulicy spływa piana.
Sąsiad myje swoje auto.
Z kuchni ciągle słychać radio.
Chwytam szklankę coli, leci coś nowego
Turner. Tutaj chłodno i spokojnie.
Światy z Lego śpią w szufladzie. Jaki to jest żywy ogień.
Jak wciąż płonie moje jaśnie.
Ciągle widzę to wyraźnie.
I wciąż nie wiem, ile jeszcze będę tu.
Gdzieś tam żyję ciałem, nie wychodzę z ról.
I wciąż nie wiem, ile jeszcze będę tu.
Świat się kręci dalej, umyka spod stóp.
Znów się dziś schowamy po rozgrywce na stadionie.
Będą tosty, Kuba, Daniel.
Mam już skrytkę w mojej głowie.
Gdy rozlegną się już głosy, nasze mamy krzykną z okien dwie kanapki, szybka kąpiel.
Miasta z kredy zasną, oby deszcz ich nie zmył nocą.
Włączę kompa z moim bratem, H3 i Jay,
Simsy hołga, a z daleka szum pociągów budzi moją wyobraźnię.
Ciągle słyszę to wyraźnie.
I wciąż nie wiem, ile jeszcze będę tu.
Gdzieś tam żyję ciałem, nie wychodzę z ról.
I wciąż nie wiem, ile jeszcze będę tu.
Świat się kręci dalej, umyka spod stóp.
Odtwarzam w Winampie moją ulubioną plejkę.
Jakiś rap z garażu jeszcze.
Linkin Park, po plecach dreszcze.
I wspominam, kiedy mała po fotelach wciąż skakałam, że to niby jest rwia skała.
Nederlandse vertaling
Ik cirkel rond op een arcade tussen mijn huis en Nara.
De kinderen spelen weer een strandspel.
Het is hier eeuwig zomer.
Schuim stroomt door de straat.
Een buurman wast zijn auto.
Je hoort de radio nog steeds uit de keuken komen.
Ik pak een glas cola, er is iets nieuws aan de hand
Turner. Het is hier koel en kalm.
Lego-werelden slapen in een la. Wat een levend vuur is dat.
Hoe mijn lichtheid nog steeds brandt.
Ik zie het nog steeds duidelijk.
En ik weet nog steeds niet hoe lang ik hier nog zal zijn.
Ergens daarbuiten leef ik met mijn lichaam, ik stap niet uit rollen.
En ik weet nog steeds niet hoe lang ik hier nog zal zijn.
De wereld blijft draaien en glijdt onder je voeten weg.
We verstoppen ons vandaag weer na de wedstrijd in het stadion.
Er zal toast zijn, Kuba, Daniel.
Ik heb al een verstopplek in mijn hoofd.
Als de stemmen worden gehoord, schreeuwen onze moeders uit de ramen, twee boterhammen en een snel bad.
De krijtsteden zullen in slaap vallen, laat de regen ze 's nachts niet wegspoelen.
Ik zet de computer aan met mijn broer, H3 en Jay,
De Sims zijn een giller, en het geluid van treinen uit de verte wekt mijn verbeelding.
Ik hoor het nog duidelijk.
En ik weet nog steeds niet hoe lang ik hier nog zal zijn.
Ergens daarbuiten leef ik met mijn lichaam, ik stap niet uit rollen.
En ik weet nog steeds niet hoe lang ik hier nog zal zijn.
De wereld blijft draaien en glijdt onder je voeten weg.
Ik speel mijn favoriete spel in Winamp.
Nog wat garagerap.
Linkin Park, de rillingen lopen over je rug.
En ik herinner me dat, toen mijn kleintje nog op de stoelen sprong, het op een rots leek.